www.radartutorial.eu www.radartutorial.eu Radar Grondbeginselen

Meting van de gevoeligheid van de ontvanger

ruisniveau
MDS
3 dB

Figuur 1: Oscillogram voor gevoeligheidsmeting (MDS)

ruisniveau
3 dB

Figuur 1: Oscillogram voor gevoeligheidsmeting (MDS)

Meting van de gevoeligheid van de ontvanger

De meting van de gevoeligheid van de ontvanger bepaalt het laagst mogelijke vermogen (MDS, Minimum Detectable Signal, of Minimum Discernible Signal) aan de ingang van een ontvanger waarmee de radar nog steeds een doel kan detecteren. Deze meting geeft een belangrijke indicatie van de prestaties van een radar.

Meting op analoge ontvangers

Voorwaarde voor een dergelijke meting is een gekalibreerde RF-signaalgenerator, die ook speciale modulatietypen kan leveren. Als extra hulpmiddel zijn een oscilloscoop en een variabele verzwakker nodig.

Met behulp van een geschikte RF-signaalgenerator worden RF-pulsen gegenereerd in het ritme van de pulsherhalingsfrequentie, die een vermogen heeft van 1 mW (= 0 dBm). Deze pulsen worden via een variabele verzwakker in het ontvangstpad gevoerd. Het ontvangstbeeld wordt naar een oscilloscoop gevoerd. Met behulp van de variabele verzwakker worden de RF-signalen nu verzwakt totdat de amplitude van het ontvangen signaal op de oscilloscoop 3 dB (!) boven de ruisvloer ligt. Maar let op! De 3 dB verwijst naar een vermogensniveau. De oscilloscoop geeft echter geen vermogen aan, maar een spanning! Men zou nu kunnen denken dat een verdubbeling van het vermogen (3 dB) een verviervoudiging van de amplitude (6 dB) vereist. In principe: ja, maar hier worden alleen relatieve amplitudes ten opzichte van elkaar gemeten. Het niveau van het ruissignaal wordt ook alleen beoordeeld aan de hand van de amplitude op de oscilloscoop. Een verdubbeling van de factor 0,707 is niettemin 2 × 0,707. De variabele verzwakker wordt daarom aangepast totdat een signaal-ruisverhouding van de amplitudes van ongeveer 2 tot 1 wordt verkregen. De dempingen van de testopstelling (kabels, connectoren, richtingskoppelingen) worden opgeteld bij de waarde die op de variabele verzwakker kan worden afgelezen. Het resultaat geeft de MDS-waarde voor de gemeten ontvanger.

naar de antenne
RF- Puls-
generator
 0 dBm
Variabele
verzwakker
0 … −120 dB
Direct.
coupler
−31.5dB
Duplexer
Ontvanger
Zender
Synchro-
nisator
−0,5 dB
−5 dB gekalibreerde coaxiale lijn
−0,5 dB verlies in stekkerconnector

Figuur 2: Meetopstelling voor de MDS, demping in richtingskoppelaar, de stekkerconnectoren en de kabel moeten in aanmerking worden genomen

naar de antenne
Zender
Synchro-
nisator
−0,5 dB
−5 dB gekalibreerde coaxiale lijn
−0,5 dB verlies in stekkerconnector

Figuur 2: Meetopstelling voor de MDS, demping in richtingskoppelaar, de stekkerconnectoren en de kabel moeten in aanmerking worden genomen

naar de antenne
Zender
Synchro-
nisator
−0,5 dB
−5 dB gekalibreerde coaxiale lijn
−0,5 dB verlies in stekkerconnector

Figuur 2: Meetopstelling voor de MDS, demping in richtingskoppelaar, de stekkerconnectoren en de kabel moeten in aanmerking worden genomen (interactief beeld)

In dit voorbeeld van een testopstelling moeten de door het kalibratielaboratorium gemeten demping van de kabel en de twee connectoren worden opgeteld bij de afgelezen waarde (bijv. −100 dB). In dit voorbeeld komt slechts −106 dBm aan bij de ingang van de ontvanger!

Aangezien de ruisvloer die tijdens de MDS-meting op de oscilloscoop te zien is, geen constante amplitude heeft, zal een exacte meting moeilijk zijn. Om het tolerantiebereik van het meetresultaat zo klein mogelijk te houden, moet het ruissignaal optisch worden gemiddeld, moet de waarde numeriek worden bepaald en moet de demping worden gewijzigd totdat de amplitude van het testsignaal tot het dubbele van deze waarde is toegenomen.

Meting op digitale ontvangers

Bij digitale radars kan de meting van de ontvangergevoeligheid worden uitgevoerd door een interne testroutine, die wordt uitgevoerd tijdens de dode tijd van de radar (d.w.z. de tijd waarin de faseverschuivers van een phased array-antenne opnieuw wordt afgestemd voor een nieuwe stralingsrichting). Deze interne testroutine komt overeen met de meetprocedure in een analoge radartoestel.

Een externe meting kan meestal alleen onder werkplaatsomstandigheden worden uitgevoerd. Hiervoor is een groot aantal meetinstrumenten nodig die de signalen van de zender op elk moment kunnen simuleren, maar dan synchroon met de radar. Dit betekent dat de oorspronkelijke golfvorm zoveel als gewenst moet worden vertraagd om op het scherm op de gewenste afstand te worden weergegeven (buiten het bereik van een STC).

Bij actieve phased-array antennes moet deze procedure op elke afzonderlijke zend-/ontvangstmodule worden uitgevoerd. Dit kan onder laboratoriumomstandigheden tijdens reparatie of onder gebruiksomstandigheden in het kader van een ingebouwde testroutine (BITE) gebeuren. Tijdens deze meting moet echter worden opgemerkt dat de gevoeligheid van een afzonderlijke ontvanger aanzienlijk slechter moet zijn dan de gevoeligheid van het totale systeem. Dit komt doordat de echosignalen allemaal coherent worden opgeteld, maar de ruis niet-coherent is en daarom niet in dezelfde mate kan worden opgeteld.