Pomiar czułości odbiornika
Rysunek 1: Oscylogram pomiaru czułości (MDS)
Pomiar czułości odbiornika
Pomiar czułości odbiornika określa najniższą możliwą moc (MDS, Minimum Detectable Signal, lub Minimum Discernible Signal) na wejściu odbiornika, przy której radar nadal może wykrywać cel. Pomiar ten stanowi ważną wskazówkę dotyczącą wydajności radaru.
Pomiar w odbiornikach analogowych
Warunkiem koniecznym do wykonania takiego pomiaru jest skalibrowany generator sygnałów RF, zdolny do generowania specjalnych typów modulacji. Wymagany jest również oscyloskop i tłumik zmienny.
Za pomocą odpowiedniego generatora sygnałów RF generowane są impulsy RF o częstotliwości powtarzania impulsów i mocy 1 mW (= 0 dBm). Impulsy te są wprowadzane do ścieżki odbiorczej za pośrednictwem tłumika zmiennego. Wyjście wideo odbiornika jest wyświetlane na oscyloskopie. Sygnały RF są tłumione, aż amplituda odbieranego sygnału na oscyloskopie będzie o 3 dB wyższa od poziomu szumu. Należy zachować ostrożność! Wartość 3 dB odnosi się do poziomu mocy. Jednak oscyloskop pokazuje napięcie, a nie moc. Podwojenie mocy (3 dB) teoretycznie wymaga czterokrotnego zwiększenia amplitudy (6 dB). Jednak w tym przypadku mierzone są tylko względne amplitudy w porównaniu ze sobą. Poziom sygnału szumu jest również oceniany na podstawie jego amplitudy na oscyloskopie. Ponieważ współczynnik 0,707 podwojony wynosi 2 × 0,707, tłumik zmienny jest regulowany do momentu osiągnięcia stosunku sygnału do szumu wynoszącego około 2:1 w amplitudzie. Poziomy tłumienia kabli, złączy i sprzęgieł kierunkowych są dodawane do odczytu z tłumika zmiennego. Wynikowa wartość daje MDS dla mierzonego odbiornika.
impulsów
0 dBm
zmienny
0 … −120 dB
gacz
kierun-
kowy
−31.5dB
nizator
Rysunek 2: Konfiguracja pomiarowa dla MDS, w tym tłumienie z łącznika kierunkowego, złączy wtykowych i kabla
nizator
Rysunek 2: Konfiguracja pomiarowa dla MDS, w tym tłumienie z łącznika kierunkowego, złączy wtykowych i kabla
nizator
Rysunek 2: Konfiguracja pomiarowa dla MDS, w tym tłumienie z łącznika kierunkowego, złączy wtykowych i kabla (Obraz interaktywny)
W tej przykładowej konfiguracji tłumienie zmierzone przez laboratorium kalibracyjne — uwzględniające dwa złącza — jest dodawane do odczytanej wartości (np. −100 dB). W rezultacie do wejścia odbiornika dociera tylko −106 dBm. Ponieważ poziom szumu widoczny na oscyloskopie podczas pomiaru MDS ulega wahaniom, precyzyjny pomiar może być trudny. Aby zminimalizować zakres tolerancji pomiaru, sygnał szumu powinien być uśredniony optycznie, a następnie oceniony numerycznie. Tłumienie jest regulowane do momentu, aż amplituda sygnału testowego podwoi tę wartość.
Pomiar w odbiornikach cyfrowych
W radarach cyfrowych czułość odbiornika można przetestować za pomocą wewnętrznej procedury, która działa w czasie martwym radaru — czyli wtedy, gdy przesuwniki fazowe anteny fazowej są ponownie dostrajane do nowego kierunku promieniowania. Ten wewnętrzny test naśladuje procedurę pomiarową w radarze analogowym.
Pomiary zewnętrzne są zazwyczaj wykonywane wyłącznie w warunkach warsztatowych. Wymagają one wielu przyrządów zdolnych do symulowania sygnałów nadajnika w dowolnym momencie, zsynchronizowanych z radarem. Taka konfiguracja pozwala na opóźnienie oryginalnego przebiegu falowego w razie potrzeby, aby wyświetlić go w pożądanej odległości, poza zakresem kontroli czasu czułości (STC).
W przypadku aktywnych anten typu phased array procedura ta musi być przeprowadzona na każdym pojedynczym module nadawczo-odbiorczym. Można to zrobić w warunkach laboratoryjnych podczas naprawy lub w warunkach eksploatacyjnych w ramach wbudowanej procedury testowej (BITE). Podczas tego pomiaru należy jednak pamiętać, że czułość pojedynczego odbiornika musi być znacznie gorsza niż czułość całego systemu. Wynika to z faktu, że sygnały echa są sumowane koherentnie, natomiast szum jest niespójny i dlatego nie może być sumowany w takim samym stopniu.