Dopplerowskie wyostrzanie wiązki
Rysunek 1: Sektory skuteczności dopplerowskiego wyostrzania wiązki
Rysunek 1: Sektory skuteczności dopplerowskiego wyostrzania wiązki
Rysunek 1: Sektory skuteczności dopplerowskiego wyostrzania wiązki
Dopplerowskie wyostrzanie wiązki
Dopplerowskie wyostrzanie wiązki jest metodą przekształcania zmierzonych ech radarowych w obraz. Jest to metoda poprawy charakterystyki kierunkowej anten radarów pokładowych. W dopplerowskim wyostrzaniu wiązki wykorzystuje się efekt Dopplera do przyporządkowania informacji z mieszaniny sygnałów podczas jednego okresu odchylania do różnych kątów azymutu.
Nazwa ta jest z przyczyn historycznych dwuznaczna. Już w 1951 roku wynalazca Carl Wiley nazwał metodę SAR dopplerowskim wyostrzaniem wiązki. Później jednak nazwę tę zastosowano do innej metody, w której wychylna antena pokładowa wytwarza obraz radarowy na sektorowym wskaźniku PPI w kierunku lotu. Metoda Wileya otrzymała wówczas inną nazwę.[1]
W radarze dziobowym samolotu muszą być stosowane anteny o ograniczonych wymiarach geometrycznych, często mniejszych niż pół metra. Nawet przy bardzo wysokich częstotliwościach roboczych możliwe jest więc uzyskanie jedynie stosunkowo małej kierunkowości (szerokość wiązki przy połowie mocy około 4°). Z taką anteną w trybie wiązki rzeczywistej możliwa jest zatem tylko bardzo mała rozdzielczość kątowa.
Obiekty odbijające wytwarzają w radarze dziobowym częstotliwość Dopplera zależną od prędkości radialnej. Im dalej punkt w obszarze obserwacji anteny radarowej znajduje się od bezpośredniej linii kursu samolotu, tym krótszy jest jego wektor prędkości radialnej, zaznaczony na rysunku kolorem czerwonym, i tym mniejsza jest częstotliwość Dopplera sygnału echa pochodzącego od tego punktu. Jeżeli znana jest prędkość samolotu, a tym samym wartość odniesienia częstotliwości Dopplera, z częstotliwości Dopplera zmierzonej w sygnale echa można obliczyć odchylenie azymutalne obiektu odbijającego.[2]
Jeżeli obliczenie to zostanie wykonane dla każdego piksela obrazu radarowego, uzyskuje się obraz znacznie ostrzejszy niż bez zastosowania tej metody. W szerokim obszarze obraz przypomina taki, jaki można byłoby uzyskać za pomocą anteny radarowej o znacznie większej kierunkowości. Metoda działa jednak tylko tam, gdzie powstaje mierzalna różnica częstotliwości Dopplera. Bezpośrednio w kierunku lotu oraz do około 15° w lewo i w prawo od niego metoda jest nieskuteczna i nie poprawia obrazu. W obszarze skutecznego zastosowania dopplerowskiego wyostrzania wiązki rozdzielczość azymutalna anteny o szerokości wiązki około 4° może zostać poprawiona do wartości około 0,5°.
Metodę zastosowano w 1970 roku w radarze dziobowym AN/APG-66 firmy Westinghouse, w który wyposażono pierwsze dostarczone wersje samolotu myśliwskiego F–16 firmy General Dynamics.
Źródła i odniesienia:
- Merill I. Skolnik: Radar Handbook. 3. Aufl. Mcgraw-Hill Professional, New York NY 2008, ISBN 978-0-07-148547-0. Strony 17.2f
- P. Tait: ''Introduction to Radar Target Recognition'' IET, 2005, ISBN 9780863415012 (ograniczony podgląd)