www.radartutorial.eu www.radartutorial.eu Lotniczy radar skanujący

Pokładowy radar obserwacji bocznej (SLAR)

Rysunek 1: Geometria systemu SLAR

Rysunek 1: Geometria systemu SLAR

Rysunek 1: Geometria systemu SLAR

Pokładowy radar obserwacji bocznej (SLAR)

Zainstalowany na statku powietrznym pokładowy radar obserwacji bocznej (SLAR) jest przykładem radaru obrazującego. Radar ten skanuje obszar, który nie znajduje się bezpośrednio pod statkiem powietrznym, lecz pod bocznym kątem względem pionu, stąd określenie „Side Looking” (obserwacja boczna).

Platformą systemu SLAR może być zarówno statek powietrzny, jak i satelita, poruszający się po prostoliniowym torze na stałej wysokości. Radar promieniuje prostopadle do kierunku lotu, ukośnie ku powierzchni Ziemi, i oświetla na niej szeroki pas (swath). Odległość (Range) jest definiowana jako wymiar prostopadły do toru lotu, natomiast azymut lub odległość poprzeczna oznacza wymiar wzdłuż kierunku lotu.

Pojęcie szerokości pasa zobrazowania odnosi się do pasa na powierzchni Ziemi, z którego system SLAR pozyskuje dane pomiarowe. Wymiar podłużny pasa przebiega wzdłuż toru lotu. Szerokość pasa mierzy się prostopadle do kierunku lotu i powinna ona odpowiadać odległości geograficznej, jednak czasami podaje się ją również w uproszczeniu jako odległość skośną.

System SLAR wykorzystuje przede wszystkim antenę o aperturze rzeczywistej. Oznacza to, że antena ta musi mieć odpowiednie wymiary geometryczne, aby zapewnić wystarczającą rozdzielczość kątową. Rozdzielczość azymutalną systemu SLAR, Ra, oblicza się ze wzoru

Ra = H · λ H = wysokość anteny (wysokość lotu)
L = geometryczna długość anteny
λ = długość fali impulsu nadawczego oraz
θ = kąt padania (incidence angle)
(1)
L · cos θ

Rysunek 2: Zmiana zdolności rozdzielczej.

Rysunek 2: Zmiana zdolności rozdzielczej.

Rysunek 2: Zmiana zdolności rozdzielczej.

Równanie pokazuje, że rozdzielczość azymutalna systemu SLAR pogarsza się liniowo wraz ze wzrostem wysokości lotu. Zastosowanie systemu SLAR na satelicie wymagałoby bardzo dużej anteny, aby uzyskać odpowiednią rozdzielczość kątową. Dlatego stosuje się tutaj radary z aperturą syntetyczną (SAR), które umożliwiają uzyskanie większej rozdzielczości przy mniejszej antenie.

Wymiary skanowanej powierzchni zwiększają się wraz z kątem padania Θ, ponieważ zwiększa się również odległość między radarem a powierzchnią Ziemi. Oznacza to, że piksele obrazu w strefie dalekiej są większe niż w strefie bliskiej. Ta zmiana skali musi być korygowana obliczeniowo podczas wyświetlania obrazu.

W całym obszarze radar mierzy odległość wzdłuż radialnej linii widzenia między anteną radarową a dowolnym celem na powierzchni Ziemi. Jest to odległość skośna. Rozdzielczość odległościowa w kierunku poprzecznym do toru lotu również zależy od kąta padania i jest obliczana ze wzoru:

Rr = c0 · tp c0 = prędkość światła
tp = czas trwania impulsu nadawczego oraz
θ = kąt padania (incidence angle)
(2)
2 sin θ

Przykłady obliczeń:

System SLAR o danych technicznych
λ = 1 cm,
L = 3 m,
H = 6000 m,
θ = 60°, oraz
tp = 100 ns,
ma następującą zdolność rozdzielczą:
Ra = 40 m w azymucie oraz
Rr = 17,3 m w odległości.

Ten sam system SLAR umieszczony na platformie na orbicie satelitarnej na wysokości 600 km osiągnąłby rozdzielczość azymutalną Ra = 4000 m!