www.radartutorial.eu www.radartutorial.eu Radar Grondbeginselen

Dopplerbundelverscherping

effectief
ineffectief

Afbeelding 1: Effectiviteitssectoren van Dopplerbundelverscherping

effectief
ineffectief

Afbeelding 1: Effectiviteitssectoren van Dopplerbundelverscherping

effectief
ineffectief

Afbeelding 1: Effectiviteitssectoren van Dopplerbundelverscherping

Dopplerbundelverscherping

Dopplerbundelverscherping is een methode om gemeten radarecho's om te zetten in een beeld. Het is een procedure om de richtkarakteristiek van antennes van luchtgebonden radars te verbeteren. Bij Dopplerbundelverscherping wordt het Dopplereffect gebruikt om informatie uit het signaalmengsel gedurende één afbuigperiode aan verschillende azimuthoeken toe te wijzen.

De naam is om historische redenen dubbelzinnig. Al in 1951 noemde de uitvinder Carl Wiley de SAR-methode Dopplerbundelverscherping. Later werd deze naam echter gebruikt voor een andere methode, waarbij een zwenkbare boordantenne een radarbeeld genereert op een sectorale PPI-indicator in de vliegrichting. De methode van Wiley kreeg vervolgens een andere naam.[1]

Bij de neusradar van een vliegtuig moeten antennes worden gebruikt waarvan de geometrische afmetingen beperkt zijn en vaak minder dan een halve meter bedragen. Zelfs bij zeer hoge werkfrequenties is daardoor slechts een relatief geringe richtwerking mogelijk (halvermogensbundelbreedten van ongeveer 4°). Met een dergelijke antenne is in de Real Beam Mode dus slechts een zeer geringe hoekresolutie mogelijk.

Reflecterende objecten veroorzaken in de neusradar een Dopplerfrequentie die afhankelijk is van de radiale snelheid. Hoe verder een punt binnen het detectiegebied van de radarantenne van de directe koerslijn van het vliegtuig verwijderd is, des te korter is zijn vector van de radiale snelheid, die in de afbeelding rood is weergegeven, en des te lager is de Dopplerfrequentie van het echosignaal van dit punt. Als de snelheid van het vliegtuig, en daarmee de referentiewaarde van de Dopplerfrequentie, bekend is, kan uit de gemeten Dopplerfrequentie van het echosignaal de azimutafwijking van het reflecterende object worden berekend.[2]

Wanneer deze berekening voor iedere pixel van het radarbeeld wordt uitgevoerd, ontstaat een aanzienlijk scherper beeld dan zonder toepassing van deze methode. Over een groot gebied lijkt het beeld op een beeld dat met een radarantenne met een veel grotere richtwerking zou kunnen worden verkregen. De methode werkt echter alleen waar een meetbaar verschil in Dopplerfrequentie ontstaat. Recht in de vliegrichting en tot ongeveer 15° links en rechts daarvan is de methode ineffectief en levert zij geen verbetering van het beeld op. Binnen het effectieve toepassingsgebied van Dopplerbundelverscherping kan de azimutresolutie van een antenne met een bundelbreedte van ongeveer 4° worden verbeterd tot waarden van circa 0,5°.

De methode werd in 1970 toegepast in de neusradar AN/APG-66 van Westinghouse, waarmee de eerste geleverde versies van het gevechtsvliegtuig F–16 van General Dynamics werden uitgerust.

Bronnen en referenties:
  1. Merill I. Skolnik: Radar Handbook. 3. Aufl. Mcgraw-Hill Professional, New York NY 2008, ISBN 978-0-07-148547-0.‌ Pagina's 17.2f
  2. P. Tait: ''Introduction to Radar Target Recognition'' IET, 2005, ISBN 9780863415012 (beperkte voorbeeldweergave)