www.radartutorial.eu www.radartutorial.eu Obróbka sygnału radiolokacyjnego

Integracja impulsów

Integracja impulsów jest metodą zwiększania prawdopodobieństwa wykrycia celu przez wspólne przetwarzanie ech kilku impulsów nadawczych z kolejnych okresów powtarzania impulsów. Pojedyncze słabe echo celu może zaniknąć w szumie, natomiast połączenie kilku ech pozwala łatwiej odróżnić cel od szumu. W tym celu sygnały echa z różnych okresów powtarzania impulsów są łączone w procesorze sygnałów radarowych. W zależności od miejsca umieszczenia integratora impulsów w torze przetwarzania sygnału rozróżnia się:

Filtr strojony (wzmacniacz p.cz.)
Koherentna integracja impulsów
Detektor amplitudy
Układ progowy
Cel
 
Brak celu

Rysunek 1: Położenie koherentnego integratora impulsów

Filtr strojony (wzmacniacz p.cz.)
Koherentna integracja impulsów
Detektor amplitudy
Układ progowy
Cel
 
Brak celu

Rysunek 1: Położenie koherentnego integratora impulsów

Filtr
strojony
(wzm. p.cz.)
Integracja
koherentna
Detektor
amplitudy
Układ
progowy
Cel
 
Brak celu
Procesor sygnałów radarowych

Rysunek 1: Położenie koherentnego integratora impulsów

Koherentna integracja impulsów

Podczas koherentnej integracji impulsów integrator (lub procesor sygnałowy) znajduje się przed detektorem amplitudy, dzięki czemu podczas przetwarzania można uwzględnić fazę sygnałów. Aby sygnały echa wzajemnie się wzmacniały podczas sumowania, należy zachować ich zależności fazowe i w razie potrzeby kompensować występujące zmiany fazy. W przypadku poruszających się celów takie zmiany fazy mogą być spowodowane na przykład częstotliwością Dopplera. Procesor sygnałowy przyporządkowuje sygnały echa z każdego okresu powtarzania impulsów do odpowiednich komórek odległościowych, których wielkość zależy od rozdzielczości odległościowej radaru. Następnie sygnały echa z N okresów powtarzania impulsów są sumowane z prawidłowym wyrównaniem faz. Po zsumowaniu następuje detekcja amplitudy i porównanie z wartością progową.

Na przykład przy maksymalnej odległości 75 km i rozdzielczości odległościowej 150 m otrzymuje się 75 000/150 = 500 komórek odległościowych. W prostym cyfrowym integratorze impulsów dla każdej z tych komórek przechowywane są sygnały echa z N okresów powtarzania impulsów. Najstarsze wartości są następnie zastępowane nowszymi danymi. W ten sposób można zawsze wspólnie przetwarzać ostatnie N impulsów.

W analogowych procesorach sygnałowych integracja odbywa się za pomocą specjalnych filtrów (na przykład z użyciem lamp pamięci potencjałowej). W cyfrowych procesorach sygnałów radarowych przetwarzanie może być realizowane na przykład za pomocą szybkiej transformaty Fouriera (FFT), która umożliwia jednoczesną analizę różnych częstotliwości Dopplera.

W celu uproszczonego wyjaśnienia zasady działania przyjmujemy, że szum w kolejnych okresach powtarzania impulsów nie jest skorelowany oraz że poszczególne wartości szumu mają średnią równą zeru i podlegają rozkładowi Gaussa. Również po zsumowaniu sygnałów z kilku okresów powtarzania impulsów szum zachowuje rozkład Gaussa. Podczas gdy sygnały echa sumowane z prawidłowym wyrównaniem faz wzajemnie się wzmacniają, szum losowy wzrasta znacznie wolniej.

Załóżmy, że poziom sygnału pozostaje stały od jednego okresu powtarzania impulsów do następnego (co odpowiada przypadkowi Swerlinga 0 i w przybliżeniu przypadkom Swerlinga 1 oraz 3). Przy sumowaniu z prawidłowym wyrównaniem faz amplituda sygnału użytecznego wzrasta proporcjonalnie do liczby N integrowanych impulsów. W idealnym przypadku stosunek sygnału do szumu poprawia się N-krotnie. Zgodnie z podstawowym równaniem radiolokacji poprawa ta wpływa również na maksymalny zasięg wykrywania celu.

W przypadkach Swerlinga 2 i 4 amplituda echa zmienia się niezależnie od impulsu do impulsu. Dlatego proste sumowanie koherentne nie może zapewnić takiego samego zysku integracyjnego jak w przypadku sygnału echa, który pozostaje stabilny przez cały czas integracji. W takich sytuacjach korzystniejsza może być niekoherentna integracja impulsów.

Niekoherentna integracja impulsów

Filtr strojony
Detektor amplitudy
Niekoherentna integracja impulsów
Układ progowy
Cel
 
Brak celu

Rysunek 2: Położenie niekoherentnego integratora impulsów

Filtr strojony
Detektor amplitudy
Niekoherentna integracja impulsów
Układ progowy
Cel
 
Brak celu

Rysunek 2: Położenie niekoherentnego integratora impulsów

Filtr
strojony
Detektor
amplitudy
Integracja
niekoherentna
Układ
progowy
Cel
 
Brak celu
Procesor sygnałów radarowych

Rysunek 2: Położenie niekoherentnego integratora impulsów

Niekoherentny integrator impulsów znajduje się za detektorem amplitudy. Określenie niekoherentny oznacza, że na tym etapie przetwarzania informacja o fazie sygnału echa została już utracona. Dlatego sygnałów nie można już sumować z prawidłowym wyrównaniem faz. Zamiast tego amplitudy lub moce sygnałów echa z kilku okresów powtarzania impulsów są łączone przed porównaniem z wartością progową. Osiągalny zysk integracyjny jest na ogół mniejszy niż przy idealnej integracji koherentnej.

W starszych urządzeniach radarowych podobny efekt uzyskiwano dzięki poświacie ekranu w połączeniu z bezwładnością wzroku ludzkiego. Kilka kolejnych słabych ech pojawiało się w ten sposób jako wyraźniej widoczny znacznik celu.

Inną możliwością jest tak zwany detektor m z n. Najpierw dla każdego pojedynczego impulsu sprawdza się, czy jego amplituda przekracza ustaloną wartość progową. Następnie ustala się, czy w ciągu n okresów powtarzania impulsów cel został wykryty co najmniej m razy. Na przykład w detektorze 3 z 5 co najmniej trzy spośród pięciu impulsów muszą przekroczyć próg, aby została wygenerowana informacja o wykryciu celu. Ponieważ metoda ta łączy wcześniej podjęte decyzje jednostkowe, nazywa się ją również integracją binarną. Metoda ta jest także określana jako detektor dwuprogowy (dual threshold detector), ponieważ stosuje się próg dla pojedynczych impulsów oraz drugi próg dla liczby decyzji pozytywnych.

W cyfrowym przetwarzaniu sygnałów radarowych integrację niekoherentną można również realizować za pomocą układu sumującego, który dodaje amplitudy lub moce kilku sygnałów echa. Starsze analogowe urządzenia radarowe często wykorzystywały w tym miejscu prosty filtr dolnoprzepustowy.