www.radartutorial.eu www.radartutorial.eu Obróbka sygnału radiolokacyjnego

Korelacja

Korelacja jest metodą porównywania przebiegów dwóch sygnałów. Określa, w jakim stopniu sygnały są do siebie podobne przy określonym przesunięciu czasowym. W przetwarzaniu sygnałów metoda ta jest stosowana przede wszystkim do rozpoznawania znanych wzorców sygnałów, określania różnic czasów propagacji oraz wykrywania sygnałów okresowych ukrytych w szumie. Korelacja jest zatem ważną metodą analizy w dziedzinie czasu.

W przetwarzaniu sygnałów radiolokacyjnych często porównuje się odebrany sygnał ze znanym sygnałem odniesienia. W tym celu oba przebiegi sygnałów przesuwa się względem siebie, wyobrażeniowo lub za pomocą obliczeń. Przy takim przesunięciu czasowym, dla którego sygnały są najbardziej podobne, funkcja korelacji osiąga maksimum. Położenie tego maksimum wskazuje opóźnienie czasowe między oboma sygnałami. W przypadku sygnałów ciągłych porównanie polega na mnożeniu odpowiadających sobie wartości sygnałów, a następnie całkowaniu otrzymanych iloczynów w rozpatrywanym przedziale czasu:

Wzór (1) (1)

W przypadku sygnałów dyskretnych lub cyfrowych odpowiadające sobie wartości sygnałów są mnożone, a otrzymane iloczyny są następnie sumowane:

Wzór (2) (2)

Przy tym τ lub odpowiednio m oznacza przesunięcie czasowe między oboma sygnałami. Im większa jest zgodność sygnałów przy określonym przesunięciu czasowym, tym wyraźniejsze jest odpowiadające mu maksimum korelacji.

Jeżeli sygnał jest porównywany z jego własną kopią przesuniętą w czasie, mówimy o autokorelacji. Można ją wykorzystać na przykład do wykrywania powtarzających się składowych sygnału lub jego okresowości. Natomiast porównywanie dwóch różnych sygnałów nazywa się korelacją wzajemną. W idealnym przypadku echo radarowe jest opóźnioną w czasie i osłabioną kopią sygnału nadanego. Dlatego porównanie rzeczywiście odebranego sygnału z sygnałem nadanym odbywa się za pomocą korelacji wzajemnej, której przebieg w tym idealnym przypadku odpowiada przesuniętej i przeskalowanej autokorelacji sygnału nadanego.

Sygnał odniesienia jest zazwyczaj znany, na przykład jako zapisana kopia nadanego sygnału radarowego. Na potrzeby obliczania korelacji można go również znormalizować do określonej amplitudy lub energii. Zwykła funkcja korelacji nie jest jednak ograniczona do maksymalnej wartości 1. Dopiero przy odpowiednio znormalizowanej korelacji można oceniać stopień zgodności sygnałów na podstawie ustalonego zakresu wartości.

Praktycznym zastosowaniem korelacji jest na przykład filtr dopasowany, a także pomiar odległości za pomocą radaru szumowego. Ponieważ sygnał echa dociera z opóźnieniem względem sygnału nadanego, czas propagacji sygnału można określić na podstawie położenia maksimum korelacji. Na tej podstawie można następnie obliczyć odległość do celu radarowego odbijającego sygnał.

Źródło: