www.radartutorial.eu www.radartutorial.eu Radar Grondbeginselen

Pulsintegratie

Pulsintegratie is een methode om de detectiekans van een doel te verbeteren door de echo's van meerdere uitgezonden pulsen uit opeenvolgende pulsherhalingsperioden gezamenlijk te verwerken. Een enkele zwakke doelecho kan verloren gaan in de ruis, terwijl door het combineren van meerdere echo's het doel gemakkelijker van de ruis kan worden onderscheiden. Hiervoor worden de echosignalen uit verschillende pulsherhalingsperioden samengevoegd in een radarsignaalprocessor. Afhankelijk van de plaats van de pulsintegrator in de signaalverwerkingsketen wordt onderscheid gemaakt tussen:

Afgestemd filter (MF-versterker)
Coherente pulsintegratie
Amplitudedetector
Drempelschakeling
Doel
 
Geen doel

Afbeelding 1: Positie van een coherente pulsintegrator

Afgestemd filter (MF-versterker)
Coherente pulsintegratie
Amplitudedetector
Drempelschakeling
Doel
 
Geen doel

Afbeelding 1: Positie van een coherente pulsintegrator

Afgestemd
filter
(MF-versterker)
Coherente
pulsintegratie
Amplitude-
detector
Drempel-
schakeling
Doel
 
Geen doel
Radarsignaalprocessor

Afbeelding 1: Positie van een coherente pulsintegrator

Coherente pulsintegratie

Bij coherente pulsintegratie wordt de integrator (of signaalprocessor) vóór de amplitudedetector geplaatst, zodat bij de verwerking rekening kan worden gehouden met de fase van de signalen. Om ervoor te zorgen dat de echosignalen elkaar bij het optellen versterken, moeten hun faseverhoudingen behouden blijven en moeten eventuele faseveranderingen zo nodig worden gecompenseerd. Bij bewegende doelen kunnen dergelijke faseveranderingen bijvoorbeeld door de Dopplerfrequentie worden veroorzaakt. De signaalprocessor wijst de echosignalen uit elke pulsherhalingsperiode op basis van hun afstand toe aan afzonderlijke afstandscellen, waarvan de grootte afhankelijk is van het afstandsoplossend vermogen van de radar. Vervolgens worden de echosignalen uit N pulsherhalingsperioden met de juiste faseverhouding opgeteld. Na de optelling worden de amplitudedetectie en de vergelijking met een drempelwaarde uitgevoerd.

Bij een maximale afstand van bijvoorbeeld 75 km en een afstandsoplossend vermogen van 150 m ontstaan 75.000/150 = 500 afstandscellen. In een eenvoudige digitale pulsintegrator worden voor elk van deze afstandscellen de echosignalen uit N pulsherhalingsperioden opgeslagen. De oudste waarden worden vervolgens door nieuwere gegevens vervangen. Op deze manier kunnen steeds de laatste N pulsen gezamenlijk worden verwerkt.

In analoge signaalprocessors vindt de integratie plaats met behulp van speciale filters (bijvoorbeeld met potentiaalgeheugenbuizen). In digitale radarsignaalprocessors kan de verwerking bijvoorbeeld worden uitgevoerd met behulp van een snelle Fouriertransformatie (FFT), waarmee verschillende Dopplerfrequenties gelijktijdig kunnen worden geanalyseerd.

Voor een vereenvoudigde beschrijving van het werkingsprincipe nemen we aan dat de ruis tussen de verschillende pulsherhalingsperioden niet gecorreleerd is en dat de afzonderlijke ruiswaarden een gemiddelde van nul hebben en een Gaussische verdeling volgen. Ook na het optellen van de signalen uit meerdere pulsherhalingsperioden blijft de ruis Gaussisch verdeeld. Terwijl de met de juiste faseverhouding opgetelde echosignalen elkaar versterken, neemt de willekeurige ruis veel langzamer toe.

Stel dat het signaalniveau van de ene pulsherhalingsperiode tot de volgende constant blijft (overeenkomstig Swerling-geval 0 en bij benadering de Swerling-gevallen 1 en 3). Bij optelling met de juiste faseverhouding neemt de amplitude van het nuttige signaal evenredig toe met het aantal N geïntegreerde pulsen. In het ideale geval verbetert hierdoor de signaal-ruisverhouding met een factor N. Volgens de fundamentele radarvergelijking heeft deze verbetering ook invloed op het maximale detectiebereik van een doel.

In de Swerling-gevallen 2 en 4 fluctueert de echoamplitude daarentegen onafhankelijk van puls tot puls. Een eenvoudige coherente optelling kan daarom niet dezelfde integratiewinst bereiken als bij een echosignaal dat gedurende de gehele integratietijd stabiel blijft. In dergelijke gevallen kan niet-coherente pulsintegratie voordeliger zijn.

Niet-coherente pulsintegratie

Afgestemd filter
Amplitudedetector
Niet-coherente pulsintegratie
Drempelschakeling
Doel
 
Geen doel

Afbeelding 2: Positie van een niet-coherente pulsintegrator

Afgestemd filter
Amplitudedetector
Niet-coherente pulsintegratie
Drempelschakeling
Doel
 
Geen doel

Afbeelding 2: Positie van een niet-coherente pulsintegrator

Afgestemd
filter
Amplitude-
detector
Niet-coherente
integratie
Drempel-
schakeling
Doel
 
Geen doel
Radarsignaalprocessor

Afbeelding 2: Positie van een niet-coherente pulsintegrator

De niet-coherente pulsintegrator bevindt zich achter de amplitudedetector. De aanduiding niet-coherent betekent dat in dit stadium van de verwerking de fase-informatie van het echosignaal al verloren is gegaan. Daarom kunnen de signalen niet meer met de juiste faseverhouding worden opgeteld. In plaats daarvan worden de amplituden of vermogens van de echosignalen uit meerdere pulsherhalingsperioden samengevoegd voordat ze met een drempelwaarde worden vergeleken. De bereikbare integratiewinst is over het algemeen kleiner dan bij ideale coherente integratie.

Bij oudere radarsystemen werd een vergelijkbaar effect bereikt door het nagloeien van het beeldscherm in combinatie met de traagheid van de menselijke visuele waarneming. Daardoor verschenen meerdere opeenvolgende zwakke echo's als een duidelijker zichtbare doelmarkering.

Een andere mogelijkheid is de zogenaamde m-uit-n-detector. Hierbij wordt eerst voor elke afzonderlijke puls gecontroleerd of de amplitude een vastgestelde drempelwaarde overschrijdt. Vervolgens wordt vastgesteld of binnen n pulsherhalingsperioden ten minste m keer een doel is gedetecteerd. Bij een 3-uit-5-detector moeten bijvoorbeeld minstens drie van de vijf pulsen de drempelwaarde overschrijden voordat een doeldetectie wordt gemeld. Omdat hierbij reeds genomen afzonderlijke beslissingen worden gecombineerd, wordt dit ook binaire integratie genoemd. Deze methode staat ook bekend als een detector met twee drempelwaarden (dual threshold detector), omdat zowel voor de afzonderlijke pulsen als voor het aantal positieve beslissingen een drempelwaarde wordt gebruikt.

Bij digitale radarsignaalverwerking kan niet-coherente integratie ook worden uitgevoerd met behulp van een optelschakeling die de amplituden of vermogens van meerdere echosignalen optelt. Oudere analoge radarsystemen gebruikten op deze plaats vaak een eenvoudig laagdoorlaatfilter.