www.radartutorial.eu www.radartutorial.eu Radar Grondbeginselen

Correlatie

Correlatie is een methode om twee signaalvormen met elkaar te vergelijken. Ze beschrijft hoe goed de signalen bij een bepaalde tijdsverschuiving met elkaar overeenkomen. Bij signaalverwerking wordt deze methode vooral gebruikt om bekende signaalpatronen te herkennen, verschillen in looptijd te bepalen en periodieke signalen op te sporen die in ruis verborgen zijn. Correlatie is daarmee een belangrijke analysemethode in het tijddomein.

Bij de verwerking van radarsignalen wordt een ontvangen signaal vaak vergeleken met een bekend referentiesignaal. Hiervoor worden beide signaalvormen in gedachten of door berekening ten opzichte van elkaar verschoven. Bij de tijdsverschuiving waarbij ze het best overeenkomen, ontstaat een maximum in de correlatiefunctie. Dit maximum geeft de tijdsvertraging tussen beide signalen aan. Bij continue signalen worden de overeenkomstige signaalwaarden met elkaar vermenigvuldigd, waarna de producten over het beschouwde tijdsinterval worden geïntegreerd:

Formule (1) (1)

Bij discrete of digitale signalen worden de overeenkomstige signaalwaarden met elkaar vermenigvuldigd en worden de verkregen producten vervolgens bij elkaar opgeteld:

Formule (2) (2)

Hierbij geeft τ respectievelijk m de tijdsverschuiving tussen beide signalen aan. Hoe groter de overeenkomst bij een bepaalde tijdsverschuiving is, des te duidelijker is het bijbehorende correlatiemaximum.

Wanneer een signaal wordt vergeleken met een in de tijd verschoven kopie van zichzelf, spreekt men van autocorrelatie. Hiermee kunnen bijvoorbeeld terugkerende signaalcomponenten of periodiciteiten worden herkend. Het vergelijken van twee verschillende signalen wordt daarentegen kruiscorrelatie genoemd. Bij radar is de ontvangen echo in het ideale geval een vertraagde en verzwakte kopie van het uitgezonden signaal. De vergelijking tussen het daadwerkelijk ontvangen signaal en het uitgezonden signaal gebeurt daarom met kruiscorrelatie, waarvan het verloop in dit ideale geval overeenkomt met een verschoven en geschaalde autocorrelatie van het uitgezonden signaal.

Het referentiesignaal is doorgaans bekend, bijvoorbeeld als een opgeslagen kopie van het uitgezonden radarsignaal. Voor de berekening van de correlatie kan het ook worden genormaliseerd op een bepaalde amplitude of energie. De gewone correlatiefunctie is echter niet begrensd tot een maximale waarde van 1. Pas bij een op de juiste wijze genormaliseerde correlatie kan de mate van overeenkomst aan de hand van een vastgelegd waardenbereik worden beoordeeld.

Een praktische toepassing van correlatie is bijvoorbeeld het aangepaste filter en de afstandsmeting met een ruisradar. Omdat het echosignaal later aankomt dan het uitgezonden signaal, kan de signaallooptijd worden bepaald aan de hand van de positie van het correlatiemaximum. Uit deze looptijd kan vervolgens de afstand tot het reflecterende radardoel worden berekend.

Bron: