www.radartutorial.eu www.radartutorial.eu Radar Grondbeginselen

Transistoren

Afbeelding 1: Verschillende uitvoeringsvormen van transistoren

Verschillende uitvoeringsvormen van transistoren

Afbeelding 1: Verschillende uitvoeringsvormen van transistoren

Toen in 1948 de eerste transistor door een team van Bell Telephone Laboratories werd ontwikkeld, ontstond onmiddellijk grote belangstelling voor het onderzoek en de ontwikkeling van deze halfgeleidertechnologie. De transistor, die aanvankelijk slechts als een curiositeit werd beschouwd, groeide snel uit tot een component van het grootste belang. Aanvankelijk werd alleen de theoretische mogelijkheid van spanningsversterking met een halfgeleiderkristal aangetoond. Daarvoor waren versterkerschakelingen alleen met vacuümbuizen bekend. De transistortechniek veroverde snel de markt. In de meeste gevallen was de transistor superieur aan de elektronenbuis: hij was veel kleiner en robuuster, had geen gloeispanning nodig en vereiste in plaats van de gebruikelijke hoge spanning slechts een zeer lage bedrijfsspanning. De ontwikkeling van transistoren maakte de micro-elektronica mogelijk. Afbeelding 1 toont een kleine selectie van verschillende uitvoeringsvormen van transistoren.

Als eerste halfgeleidercomponent hebben we de tweepolige diode leren kennen. De volgende halfgeleidercomponent is aanzienlijk veelzijdiger in zijn toepassingen. Hij heeft slechts één aansluiting meer dan de diode, maar kan zeer goed als actieve versterker worden gebruikt. Halfgeleidercomponenten met drie of meer aansluitingen worden transistoren genoemd. De term is een kunstwoord en is afgeleid van de Engelse woorden Transfer en Resistor. Deze term werd gekozen omdat hij de werking van de nieuwe component het best beschrijft: het ingangssignaal wordt van een laagohmige ingangskring naar een hoogohmige uitgangskring overgebracht. In het algemeen is een transistor een halfgeleidercomponent die een versterkend effect veroorzaakt door de stroom van ladingsdragers in een halfgeleiderkristal te regelen.