SCR-717
Beschrijving van de radarset, tactisch-technische kenmerken
Figuur 1: Antenne van de SCR-717
Hersteller:U.S. Army Signal Corps
| Specificaties | |
|---|---|
| Frequentie: | 3,3 GHz
(S-Band) |
| Pulsherhalingstijd (PRT): | |
| Pulsherhalingsfrequentie (PRF): | |
| Pulsduur (τ): | 1,2 µs |
| Ontvangsttijd: | |
| Dode tijd: | |
| Piekvermogen: | 40 kW |
| Gemiddeld vermogen: | |
| Instrumenteerbare reikwijdte: | 100 NM (≙ 185 km) |
| Afstandsresolutie: | |
| Nauwkeurigheidsgraad: | |
| Bundelbreedte: | |
| hits per scan: | |
| Rotatiesnelheid: | |
| MTBCF: | |
| MTTR: | |
SCR-717
De SCR-717 „Pathfinder“ was een navigatieradar die kustlijnen, rivieren en steden kon detecteren. Het betrof een doorontwikkeling van de SCR-517. Het systeem werkte in de S-band (IEEE-benaming) of in de F-band (NAVO-benaming). De roterende parabolische antenne was ondergebracht in een intrekbare radom onder de romp van de C-24. De radar maakte gebruik van twee PPI-scopes (één voor de piloot, één voor de navigator) om het terrein rondom het vliegtuig in beeld te brengen.
De SCR-717 was op dezelfde manier opgebouwd als de AN/APS-2, met dit verschil dat de APS-2 een B-scope gebruikte.
De radar werd halverwege 1943 ontwikkeld. De serieproductie werd verzorgd door Westinghouse.