AN/CPS-7
Beschrijving van de radarset, tactisch-technische kenmerken
| Specificaties | |
|---|---|
| Frequentie: | 106 MHz
(VHF-Band) |
| Pulsherhalingstijd (PRT): | |
| Pulsherhalingsfrequentie (PRF): | |
| Pulsduur (τ): | |
| Ontvangsttijd: | |
| Dode tijd: | |
| Piekvermogen: | |
| Gemiddeld vermogen: | |
| Instrumenteerbare reikwijdte: | 384 400 km |
| Afstandsresolutie: | |
| Nauwkeurigheidsgraad: | |
| Bundelbreedte: | |
| hits per scan: | |
| Rotatiesnelheid: | |
| MTBCF: | |
| MTTR: | |
AN/CPS-7
De AN/CPS-7 was een experimenteel verkenningsradar met een groot bereik, dat werkte in de VHF-band (IEEE-aanduiding) of de A5-band (NAVO-aanduiding). Het moest eigenlijk werken volgens het principe van de frequentiegemoduleerde continu-golfradar en maakte gebruik van twee AN-148/SCR-270-antennes van de SCR-270-radar op een ongeveer 130 meter hoge vakwerkmast, de nog steeds bestaande „Armstrong-mast“ in Alpine (New Jersey, VS).
De radar werd voor andere doeleinden gebruikt voor het Diana-project, waarmee deze radar als eerste ter wereld een echosignaal van de maan kon ontvangen. Doorslaggevend hiervoor was de door Edwin Howard Armstrong en Frederick Britton Llewellyn ontwikkelde smalbandige en zeer gevoelige ontvanger. Hiervoor werd een 0,25 seconden lang zendsignaal gebruikt; het echosignaal werd pas na 2,5 seconden verwacht. De zend-/ontvangstschakelaar kon bij deze tijden nog handmatig worden bediend.