AN/ASG-14
Beschrijving van de radarset, tactisch-technische kenmerken
Figuur 1: AN/ASG-14

| Specificaties | |
|---|---|
| Frequentie: | 9 000 … 9 600 MHz
(X-Band) |
| Pulsherhalingstijd (PRT): | |
| Pulsherhalingsfrequentie (PRF): | 1 kHz |
| Pulsduur (τ): | 1 or 0,5 µs |
| Ontvangsttijd: | |
| Dode tijd: | |
| Piekvermogen: | 140 kW |
| Gemiddeld vermogen: | |
| Instrumenteerbare reikwijdte: | 20 mi (≙ 32 km) |
| Afstandsresolutie: | |
| Nauwkeurigheidsgraad: | |
| Bundelbreedte: | 3,9° |
| hits per scan: | |
| Rotatiesnelheid: | |
| MTBCF: | |
| MTTR: | |
AN/ASG-14
De AN/ASG-14 was een nog vrij eenvoudig vuurleidingsradar voor de tussen 1956 en 1957 gebouwde Lockheed F-104 „Starfighter“-vliegtuigen, die werkte in de X-band (IEEE-benaming) of de I-band (NAVO-benaming). De radar leverde afstandsgegevens aan het optische vizier voor het M61 20 mm-kanon en ondersteunde de doelopsporing voor de AIM-9 Sidewinder-raketten.
Het was een eenvoudige zoekradar met spiraalvormige ruimtescanning en beperkte volgcapaciteit. De zender maakte gebruik van een afstembare magnetron. De radar kon doelen tot op een afstand van 20 mijl detecteren. Bij het volgen van doelen met de kortere zendimpuls werd het bereik beperkt tot ongeveer 10 mijl (≙ 16 km) en werd de conische scan van 550 omwentelingen per minuut gebruikt. De radar gaf alleen nog de afstand en een zijdelingse hoekafwijking weer. De zijdelingse hoekcorrectie moest worden uitgevoerd met de vliegtuigkoers.
De radar werd ontwikkeld door Radio Corporation America (RCA) en later geproduceerd door Texas Instruments, daarna door General Electric.