www.radartutorial.eu www.radartutorial.eu Radar Grondbeginselen

Navigatieradar

Figuur 1: De navigatieradar AN/SPS-64(V)9 op het vliegdekschip USS „Theodore Roosevelt“ (1990)

Figuur 1: De navigatieradar AN/SPS-64(V)9 op het vliegdekschip USS „Theodore Roosevelt“ (1990)

Navigatieradar

Een navigatieradar wordt veel gebruikt in de luchtvaart en de zeevaart. Hij is vooral bedoeld voor veiligheid en navigatie, met name bij beperkt zicht, zoals 's nachts, bij mist of slecht weer. Hij detecteert obstakels en landvormen zoals kustlijnen, meet de positie van andere vliegtuigen, voertuigen of navigatiemerktekens in de buurt en geeft deze informatie visueel weer op een scherm om een vliegtuig of schip veilig te kunnen besturen.

Navigatieradars voor korte of middellange afstanden werken meestal in de X-band (IEEE-aanduiding) of de I-band (NAVO-aanduiding). Deze hoge frequenties worden echter sterk verzwakt bij hevige regen, zodat voor navigatieradars met een groter bereik ook de S-band (IEEE) of E/F-band (NAVO) worden gebruikt, die minder door regen worden beïnvloed.

Navigatieradar in de luchtvaart

De keuze van de frequentieband is ook van invloed op de grootte van de benodigde antenne. In de luchtvaart worden daarom zeer hoge frequenties zoals de X-band of Ku-band gebruikt. Vaak is het navigatieradarsysteem geïntegreerd met de weerradar. Deze radars werken doorgaans in sector-modus, gericht in de richting van de vlucht. Andere informatiebronnen voor het voorkomen van botsingen worden ook op het scherm weergegeven. Bij goed weer kunnen deze navigatie- en weerradars in de lucht een bereik hebben tot 250 zeemijl (≙ 460 km). Dergelijke bereiken zijn echter meestal alleen haalbaar bij slechte weersomstandigheden. Kleinere geografische objecten kunnen deze afstanden niet bereiken vanwege energiebeperkingen.

Navigatieradar in de maritieme navigatie

In de maritieme navigatie is de antennehoogte boven zeeniveau beperkt tot enkele tientallen meters. Als gevolg daarvan is het instrumenteerbare reikwijdte beperkt tot ongeveer 40 zeemijl (ongeveer 75 km) vanwege de kromming van de aarde. Deze beperking heeft ook invloed op het benodigde zendvermogen, waarbij pulsradars doorgaans tussen 4 en 10 kW nodig hebben. Dankzij FMCW-technologie kunnen navigatieradars werken met een zendvermogen van minder dan één watt. Deze radarsets draaien doorgaans constant en worden meestal beschermd door een kleine radome.