SCR-717
Krótki opis radaru, dane techniczno-taktyczne
Rysunek 1: Antena radaru SCR-717
Hersteller:U.S. Army Signal Corps
| Specyfikacja techniczna | |
|---|---|
| Pasmo częstotliwości: | 3,3 GHz
(pasma S) |
| Okres powtarzania impulsów: | |
| Częstotliwość powtarzania impulsów: | |
| Szerokość impulsu (τ): | 1,2 µs |
| Czas odbioru sygnału echa: | |
| Czas zwrotu: | |
| Moc impulsowa: | 40 kW |
| Moc średnia: | |
| Zasięg instrumentalny: | 100 NM (≙ 185 km) |
| Rozróżnialność w odległości: | |
| Dokładność / Błąd określania: | |
| Szerokość wiązki anteny: | |
| Liczba ech odebranych - sondowań: | |
| Liczba obrotów anteny radaru: | |
| MTBCF: | |
| MTTR: | |
SCR-717
SCR-717 „Pathfinder” był radarem nawigacyjnym zdolnym do wykrywania linii brzegowych, rzek i miast. Stanowił on udoskonaloną wersję radaru SCR-517. Działał w paśmie S (oznaczenie IEEE) lub w paśmie F (oznaczenie NATO). Obrotowa antena paraboliczna była umieszczona w chowanym radomie pod kadłubem samolotu C-24. Radar wykorzystywał dwa wskaźniki typu „P” (jeden dla pilota, drugi dla nawigatora) do wykrywania terenu wokół samolotu.
SCR-717 miał podobną konstrukcję jak AN/APS-2, z tą różnicą, że APS-2 wykorzystywał wskaźnik typu „B”.
Radar został opracowany w połowie 1943 roku. Produkcję seryjną przejęła firma Westinghouse.