www.radartutorial.eu www.radartutorial.eu Urządzenia radiolokacyjne

SCR-717

Krótki opis radaru, dane techniczno-taktyczne

Rysunek 1: Antena radaru SCR-717

Rysunek 1: Antena radaru SCR-717

Specyfikacja techniczna
Pasmo częstotliwości: 3,3 GHz
(pasma S)
Okres powtarzania impulsów:  
Częstotliwość powtarzania impulsów:  
Szerokość impulsu (τ): 1,2 µs
Czas odbioru sygnału echa:  
Czas zwrotu:  
Moc impulsowa: 40 kW
Moc średnia:  
Zasięg instrumentalny: 100 NM (≙ 185 km)
Rozróżnialność w odległości:  
Dokładność / Błąd określania:  
Szerokość wiązki anteny:  
Liczba ech odebranych - sondowań:  
Liczba obrotów anteny radaru:  
MTBCF:  
MTTR:  

SCR-717

SCR-717 „Pathfinder” był radarem nawigacyjnym zdolnym do wykrywania linii brzegowych, rzek i miast. Stanowił on udoskonaloną wersję radaru SCR-517. Działał w paśmie S (oznaczenie IEEE) lub w paśmie F (oznaczenie NATO). Obrotowa antena paraboliczna była umieszczona w chowanym radomie pod kadłubem samolotu C-24. Radar wykorzystywał dwa wskaźniki typu „P” (jeden dla pilota, drugi dla nawigatora) do wykrywania terenu wokół samolotu.

SCR-717 miał podobną konstrukcję jak AN/APS-2, z tą różnicą, że APS-2 wykorzystywał wskaźnik typu „B”.

Radar został opracowany w połowie 1943 roku. Produkcję seryjną przejęła firma Westinghouse.

Galeria zdjęć SCR-717

Zdjęcie 2: Schematyczny rysunek wyposażenia radarowego SCR-717A w samolocie B24