www.radartutorial.eu www.radartutorial.eu Radar Grondbeginselen

AN/SPN-10, AN/SPN-42

Beschrijving van de radarset, tactisch-technische kenmerken

Figuur 1: AN/SPN-42

Figuur 1: AN/SPN-42

Specificaties
Frequentie: 33,14 GHz
(Ka-Band)
Pulsherhalingstijd (PRT):  
Pulsherhalingsfrequentie (PRF):  
Pulsduur (τ):  
Ontvangsttijd:  
Dode tijd:  
Piekvermogen:  
Gemiddeld vermogen:  
Instrumenteerbare reikwijdte: 4 NM (≙ 7,5 km)
Afstandsresolutie:  
Nauwkeurigheidsgraad:  
Bundelbreedte: 0,57°
hits per scan:  
Rotatiesnelheid:  
MTBCF:  
MTTR:  

AN/SPN-10, AN/SPN-42

De AN/SPN-10 was een computergestuurde naderingsradar voor Amerikaanse vliegdekschepen die werkte in de Ka-band (IEEE-aanduiding) of in de K-band (NAVO-aanduiding).

Hij bestaat uit twee onafhankelijke radars met elk een parabolische antenne om de theoretisch mogelijke frequentie van twee landingen per minuut mogelijk te maken. Er kon in drie verschillende modi worden gewerkt: volautomatische, halfautomatische en handmatige landingshulp (“talk down”). Om effectiever door de radar te kunnen worden gevolgd, werden vliegtuigen uitgerust met een kleine, intrekbare hoekreflector onder de neus, die de radar een groter effectief reflectieoppervlak (RCS) bood.

De eerste installatie vond plaats in 1963/63. Het oorspronkelijke systeem was weliswaar zeer nauwkeurig door de gebruikte conische scanmethode, maar was ook erg kwetsbaar. Daarom kreeg het bedrijf Bell in 1966 de opdracht om dit radarsysteem betrouwbaarder te maken door gebruik te maken van halfgeleidertechnologie en verregaande digitalisering. Het resultaat kreeg de naam AN/SPN-42, maar gebruikte dezelfde radarkop met antenne.

Het landsysteem werd later vervangen door de AN/SPN-46, die hetzelfde principe gebruikte, maar in een ander frequentiebereik, waardoor het bereik ongeveer verdubbeld werd.