www.radartutorial.eu www.radartutorial.eu Urządzenia radiolokacyjne

AN/SPN-10, AN/SPN-42

Krótki opis radaru, dane techniczno-taktyczne

Rysunek 1: AN/SPN-42

Rysunek 1: AN/SPN-42

Specyfikacja techniczna
Pasmo częstotliwości: 33,14 GHz
(pasma Ka)
Okres powtarzania impulsów:  
Częstotliwość powtarzania impulsów:  
Szerokość impulsu (τ):  
Czas odbioru sygnału echa:  
Czas zwrotu:  
Moc impulsowa:  
Moc średnia:  
Zasięg instrumentalny: 4 NM (≙ 7,5 km)
Rozróżnialność w odległości:  
Dokładność / Błąd określania:  
Szerokość wiązki anteny: 0,57°
Liczba ech odebranych - sondowań:  
Liczba obrotów anteny radaru:  
MTBCF:  
MTTR:  

AN/SPN-10, AN/SPN-42

AN/SPN-10 był komputerowo sterowanym radarem podejścia dla amerykańskich lotniskowców, działającym w paśmie Ka (oznaczenie IEEE) lub w paśmie K (oznaczenie NATO).

Składa się z dwóch niezależnych urządzeń radarowych, z których każde posiada antenę paraboliczną, aby umożliwić teoretycznie możliwe częstotliwości dwóch lądowań na minutę. Urządzenie mogło pracować w trzech różnych trybach: w pełni automatycznym, półautomatycznym i ręcznym wspomaganiu lądowania („talk down”). Aby radar mógł skuteczniej śledzić samoloty, wyposażono je w mały, chowany reflektor kątowy pod dziobem, który zapewniał radarowi większą efektywną powierzchnię odbicia (RCS).

Pierwsza instalacja miała miejsce w latach 1963/63. Pierwotny system był bardzo dokładny dzięki zastosowanej metodzie skanowania stożkowego, ale był również bardzo wrażliwy. Dlatego w 1966 roku firma Bell otrzymała zlecenie uczynienia tego systemu radarowego bardziej niezawodnym poprzez zastosowanie technologii półprzewodnikowej i szeroko zakrojonej cyfryzacji. Wynik otrzymał oznaczenie AN/SPN-42, ale wykorzystywał tę samą głowicę radarową z anteną.

System lądowy został później zastąpiony przez AN/SPN-46, który działał na tej samej zasadzie, ale w innym zakresie częstotliwości, dzięki czemu uzyskał około dwukrotnie większy zasięg.