AN/SPN-10, AN/SPN-42
Radar birimi, taktik-teknik özellikleri açıklaması
Resim 1: AN/SPN-42



| Teknik veriler | |
|---|---|
| Çalışma Frekans Aralığı: | 33,14 GHz
(Ka-bandı) |
| Darbe Tekrarlama Zamanı: | |
| Darbe Tekrarlama Frekansı: | |
| Gönderim Darbe Genişliği (τ): | |
| Alım Süresi: | |
| Ölü Süre: | |
| Darbe Gücü: | |
| Ortalama Güç: | |
| Aletli menzil: | 4 NM (≙ 7,5 km) |
| Menzil Çözünürlüğü: | |
| Konumlandırma Doğruluğu: | |
| Işın demet açısı: | 0,57° |
| Bir Dönüşteki İsabet Oranı: | |
| Anten Dönüş Adedi: | |
| MTBCF: | |
| MTTR: | |
AN/SPN-10, AN/SPN-42
AN/SPN-10, Ka bandında (IEEE tanımı) veya K bandında (NATO tanımı) çalışan, bilgisayar kontrollü bir yaklaşma radarıydı ve Amerikan uçak gemileri için kullanılıyordu.
Teorik olarak dakikada iki inişin mümkün olmasını sağlamak için, her biri bir parabolik anteni olan iki bağımsız radardan oluşuyordu. Üç farklı modda çalışabilirdi: tam otomatik, yarı otomatik ve manuel iniş yardımı (“talk down”). Radarla daha etkili bir şekilde izlenebilmek için, uçaklar burunlarının altına küçük, geri çekilebilir bir açı reflektörü takılmıştı, bu da radara daha büyük bir Etken Yansıtırlık Yüzeyi (RCS) sağlıyordu.
İlk kurulum 1963/63 yılında gerçekleştirildi. Orijinal sistem, kullanılan konik tarama yöntemi sayesinde yüksek hassasiyete sahipti, ancak çok hassastı. Bu nedenle, 1966 yılında Bell şirketi, yarı iletken teknolojisi ve kapsamlı dijitalleştirme kullanarak bu radar sistemini daha güvenilir hale getirmekle görevlendirildi. Sonuç AN/SPN-42olarak adlandırıldı, ancak aynı radar kafası ve anteni kullanıyordu.
Kara sistemi daha sonra AN/SPN-46 ile değiştirildi. Bu sistem aynı prensibi kullanıyordu, ancak farklı bir frekans aralığında çalışıyordu ve böylece yaklaşık iki kat daha fazla menzile sahipti.