Kod Welti
Rysunek 1: Sekwencja kodów Welti o długości 4
Kod Welti
Kod Welti (określany również jako sekwencje Welti lub kody kwaternarne według George’a R. Weltiego) jest klasą komplementarnych kodów polifazowych, stosowanych do modulacji impulsów nadawczych radaru w celu realizacji modulacji wewnątrzimpulsowej z następującą po niej kompresją impulsu. Stosunkowo długi impuls nadawczy jest przy tym kodowany strukturą fazową, aby podczas odbioru za pomocą filtru dopasowanego (Matched Filter) odtworzyć niezwykle krótki i wąski impuls.
Najważniejszą cechą kodu Welti jest jego właściwość komplementarna. Podczas gdy klasyczne modulacje fazy, takie jak kody Barkera, w procesie autokorelacji wytwarzają zakłócające czasowe listki boczne (timesidelobes), metoda Welti wykorzystuje zestawy sekwencji. Jeżeli sekwencje te są nadawane kolejno lub na różnych częstotliwościach, a następnie w odbiorniku niezależnie korelowane, ich poszczególne listki boczne podczas sumowania matematycznie całkowicie się znoszą. W przypadku idealnym pozostaje doskonały rozkład delta — pojedynczy, maksymalnie wąski impuls skompresowany.
Kod Welti wykorzystuje najczęściej kwaternarną modulację fazy (cztery stany fazowe: 0°, 90°, 180°, 270°) albo kody polifazowe wyższego rzędu. Konstrukcja matematyczna opiera się na przesunięciach cyklicznych i macierzach ortogonalnych. Dzięki temu kody Welti zapewniają bardzo dużą elastyczność pod względem długości kodu.
Kod Welti o długości 4 może na przykład wyglądać następująco (patrz również rysunek 1):
- Sekwencja A: [ +1, +j, +1, -j ] (odpowiada sekwencji faz [0° → 90° → 0° → 270°]
- Sekwencja B: [ +1, +j, -1, +j ] (odpowiada sekwencji faz [0° → 90° → 180° → 270°]
Odpowiedź sygnałowa sekwencji A, podobnie jak kod Barkera, tworzy silny impuls główny w środku, ale po jego lewej i prawej stronie występują niepożądane czasowe listki boczne. Odpowiedź sygnałowa sekwencji B tworzy dokładnie taki sam silny impuls główny w środku. Jej listki boczne są jednak lustrzanym odwróceniem listków bocznych sekwencji A. Po zsumowaniu odpowiedzi sygnałowych sekwencji A i B czasowe listki boczne niemal całkowicie wzajemnie się znoszą, podczas gdy impuls główny zostaje wzmocniony.
W praktyce kody Welti są często stosowane w nowoczesnych radarach LPI (Low Probability of Intercept). Aby jeszcze bardziej zmniejszyć prawdopodobieństwo wykrycia przez nieprzyjacielskie odbiorniki rozpoznawcze, kody Welti często łączy się z technikami skokowej zmiany częstotliwości, na przykład z kodem Costasa. Powstały sygnał ma tak zwaną „pinezkową funkcję niejednoznaczności” (Thumbtack Ambiguity Function), która umożliwia jednoczesny, bardzo precyzyjny pomiar odległości i prędkości Dopplera, a jednocześnie jest wyjątkowo odporna na elektroniczne środki zakłócające (Jamming).