www.radartutorial.eu www.radartutorial.eu Wojna elektroniczna

Proces przewodzenia prądu elektrycznego

W rzeczywistym krysztale germanu elektrony wiążące mogą opuścić swoje stałe miejsca, gdy zostanie im dostarczona określona minimalna energia ΔE (np. w postaci ciepła: w germanie od około 50°C). Wówczas stają się swobodnymi elektronami dostępnymi do transportu ładunku. Uwolniony elektron pozostawia po sobie wolne miejsce po elektronie, które nazywa się po prostu dziurą. Dziura reprezentuje dodatni ładunek elementarny w sieci krystalicznej, ponieważ przeważa teraz dodatni ładunek jądra atomu germanu.


Rysunek 1: Przewodnictwo dziurowe w modelu

Przewodnictwo dziurowe w modelu
Rysunek 1: Przewodnictwo dziurowe w modelu

Wolne miejsce w wiązaniu w krysztale półprzewodnika (czyli dziura) może zostać ponownie zajęte przez elektron pochodzący z innego wiązania. Dziura jednak nie znika, lecz jedynie zmienia swoje położenie w sieci krystalicznej. Jeżeli do kryształu zostanie przyłożone napięcie, elektrony przemieszczają się w kierunku elektrody dodatniej. Jednocześnie dziury przemieszczają się w kierunku elektrody ujemnej i powodują w ten sposób przewodzenie prądu, które pod względem skutku odpowiada ruchowi dodatnich nośników ładunku. (Przewodnictwo dziurowe można także zilustrować za pomocą rzędu siedzeń w kinie, w którego środku znajduje się jedno wolne miejsce. Gdy widzowie przesuwają się na sąsiednie miejsca, wolne miejsce przemieszcza się w kierunku przeciwnym do ruchu poszczególnych widzów, aż do końca rzędu.)

Udział dziur w transporcie ładunku nazywa się przewodnictwem P, natomiast przewodzenie za pomocą elektronów nazywa się przewodnictwem N. Jednoczesne powstawanie swobodnego elektronu i dziury nazywa się generacją pary. Ponowne połączenie dziury z elektronem nazywa się rekombinacją. Ten rodzaj przewodnictwa elektrycznego w półprzewodniku, w którym uczestniczy taka sama liczba elektronów i dziur, nazywa się przewodnictwem samoistnym.