Satelitarny pomiar wysokości powierzchni Ziemi
przez objętość
impulsu
Rysunek 1: Odbicie impulsu o czasie trwania τ od gładkiej powierzchni.
przez objętość
impulsu
Rysunek 1: Odbicie impulsu o czasie trwania τ od gładkiej powierzchni.
Satelitarny pomiar wysokości powierzchni Ziemi
Wysokość powierzchni Ziemi, względnie wysokość poziomu morza, można określić za pomocą prostego pomiaru odległości z satelity, którego wysokość orbity jest znana praktycznie z dokładnością do jednego centymetra. Mierzy się nie tylko czas propagacji fal elektromagnetycznych, lecz również ich fazę. Dzięki temu uzyskuje się bardzo dużą dokładność, wynoszącą zaledwie kilka centymetrów. Podczas odbicia impuls nadawczy ulega jednak znacznemu zniekształceniu. Przyczyną jest krzywizna objętości impulsu rzędu kilku metrów, wskutek czego nadany impuls nie jest równomiernie odbijany od stosunkowo gładkiej powierzchni.
Po czasie propagacji równym R/c0 objętość impulsu dociera punktowo do powierzchni odbijającej. W czasie trwania impulsu punkt ten rozszerza się, tworząc okrąg. Następnie w środku okręgu powstaje otwór: w jego centrum odbicie już się zakończyło, natomiast na krawędzi charakterystyki antenowej nadany impuls nie dotarł jeszcze do powierzchni z powodu większej odległości skośnej wynikającej z kąta. Oświetlona powierzchnia przyjmuje zatem kształt pierścienia, którego rozmiar zwiększa się z upływem czasu. Dopóki oświetlona powierzchnia rozszerza się do pełnego okręgu (następuje to do chwili R/c0 + τ), moc odbierana wzrasta i tworzy się narastające zbocze sygnału echa. Od chwili utworzenia otworu w środku moc odbierana pozostaje w przybliżeniu stała i powstaje plateau impulsu.
Na wykresie nie można było przedstawić w skali stosunku czasu trwania impulsu do średnicy pierścienia. Na przykład wysokość orbity wynosząca 1 000 km przy szerokości wiązki anteny na poziomie połowy mocy równej 0,32° daje oświetloną powierzchnię o średnicy 2,8 km. Jeżeli czas trwania impulsu nadawczego wynosi 3 nanosekundy, sygnał echa od płaskiej powierzchni ma mimo to plateau impulsu o długości co najmniej 26 nanosekund. Ponieważ jednak powierzchnia jest chropowata, zbocza impulsu echa ulegają dodatkowemu spłaszczeniu. Dlatego do pomiaru wykorzystuje się dokładnie punkt, w którym narastające zbocze sygnału echa przechodzi w plateau impulsu ((2R/c0) + τ).
Chropowatość powierzchni morza jest wywoływana przez fale rozmieszczone losowo. Uśrednianie sygnałów echa w przedziale obejmującym do 1 000 impulsów nadawczych może zmniejszyć ich wpływ na kształt impulsu i umożliwia również określenie znaczącej wysokości fali (SWH). Ponieważ możliwe jest zawijanie odległości, to znaczy na drodze sygnału nadawanego do powierzchni Ziemi nie znajdują się istotne obiekty odbijające, kilka impulsów nadawczych może się wzajemnie nakładać podczas propagacji bez powstawania niejednoznaczności. Dzięki temu, mimo bardzo dużej wysokości orbity, można stosować stosunkowo wysoką częstotliwość powtarzania impulsów.