ASC-1
Krótki opis radaru, dane techniczno-taktyczne
Rysunek 1: ASC-1 in PB2Y-3
| Specyfikacja techniczna | |
|---|---|
| Pasmo częstotliwości: | 3 GHz
(pasma S) |
| Okres powtarzania impulsów: | |
| Częstotliwość powtarzania impulsów: | |
| Szerokość impulsu (τ): | |
| Czas odbioru sygnału echa: | |
| Czas zwrotu: | |
| Moc impulsowa: | |
| Moc średnia: | |
| Zasięg instrumentalny: | 90 mi (≙ 145 km) |
| Rozróżnialność w odległości: | |
| Dokładność / Błąd określania: | ± 3% |
| Szerokość wiązki anteny: | 6° |
| Liczba ech odebranych - sondowań: | |
| Liczba obrotów anteny radaru: | |
| MTBCF: | |
| MTTR: | |
ASC-1
ASC-1 (późniejsze wersje nazwane SCR-517) był radarem rozpoznawczym pracującym w paśmie S (oznaczenie IEEE) lub w paśmie E/F (oznaczenie NATO), przeznaczonym do montażu w bombowcach patrolowych. Antena, nadajnik i odbiornik znajdowały się w kabinie na kadłubie samolotu. ASC-1 i modyfikacja SCR-517-B wykorzystywały wskaźnik typu „P” z widokiem panoramicznym 360°. SCR-517-A i SCR-517-C były wyposażone w wskaźnik typu „B” i były używane w trybie sektorowym 180°.
ASC-1 został zainstalowany w PB2Y-3 w drugiej połowie 1942 roku. SCR-517-A i SCR-517-C zostały zainstalowane w samolotach B-17, B-18, B-25 i B-34, a SCR-517-B w B-24.