AN/CPS-7
Krótki opis radaru, dane techniczno-taktyczne
| Specyfikacja techniczna | |
|---|---|
| Pasmo częstotliwości: | 106 MHz
(pasma VHF) |
| Okres powtarzania impulsów: | |
| Częstotliwość powtarzania impulsów: | |
| Szerokość impulsu (τ): | |
| Czas odbioru sygnału echa: | |
| Czas zwrotu: | |
| Moc impulsowa: | |
| Moc średnia: | |
| Zasięg instrumentalny: | 384 400 km |
| Rozróżnialność w odległości: | |
| Dokładność / Błąd określania: | |
| Szerokość wiązki anteny: | |
| Liczba ech odebranych - sondowań: | |
| Liczba obrotów anteny radaru: | |
| MTBCF: | |
| MTTR: | |
AN/CPS-7
AN/CPS-7 był eksperymentalnym radarem rozpoznawczym dalekiego zasięgu, działającym w paśmie VHF (oznaczenie IEEE) lub w paśmie A5 (oznaczenie NATO). Miał on działać na zasadzie radaru z falą ciągłą modulowaną częstotliwością i wykorzystywał dwie anteny AN-148/SCR-270 z radaru SCR-270 na maszcie kratowym o wysokości około 130 metrów, znanym jako „maszt Armstronga”, który do dziś stoi w Alpine (New Jersey, USA).
Radar został wykorzystany niezgodnie z przeznaczeniem w projekcie Diana, w ramach którego jako pierwszy na świecie odebrał sygnał echa z Księżyca. Kluczowe znaczenie miał opracowany w tym celu przez Edwina Howarda Armstronga i Fredericka Brittona Llewellyna wąskopasmowy i bardzo czuły odbiornik. Wykorzystano do tego sygnał nadawczy o długości 0,25 sekundy, a sygnał echa oczekiwano dopiero po 2,5 sekundach. W tamtych czasach przełącznik nadawania/odbioru można było jeszcze obsługiwać ręcznie.