www.radartutorial.eu www.radartutorial.eu Urządzenia radiolokacyjne

AN/ASG-14

Krótki opis radaru, dane techniczno-taktyczne

Rysunek 1: AN/ASG-14

Rysunek 1: AN/ASG-14

Specyfikacja techniczna
Pasmo częstotliwości: 9 000 … 9 600 MHz
(pasma X)
Okres powtarzania impulsów:  
Częstotliwość powtarzania impulsów: 1 kHz
Szerokość impulsu (τ): 1 or 0,5 µs
Czas odbioru sygnału echa:  
Czas zwrotu:  
Moc impulsowa: 140 kW
Moc średnia:  
Zasięg instrumentalny: 20 mi (≙ 32 km)
Rozróżnialność w odległości:  
Dokładność / Błąd określania:  
Szerokość wiązki anteny: 3,9°
Liczba ech odebranych - sondowań:  
Liczba obrotów anteny radaru:  
MTBCF:  
MTTR:  

AN/ASG-14

AN/ASG-14 był bardzo prostym radarem kierowania ogniem przeznaczonym dla samolotów Lockheed F-104 „Starfighter”, produkowanych w latach 1956–1957, działającym w paśmie X (oznaczenie IEEE) lub paśmie I (oznaczenie NATO). Radar dostarczał dane dotyczące odległości do celownika optycznego dla działka M61 kalibru 20 mm i wspomagał namierzanie celów dla pocisków AIM-9 Sidewinder.

Był to prosty radar poszukiwawczy z spiralnym skanowaniem przestrzeni i ograniczoną zdolnością śledzenia. Nadajnik wykorzystywał strojoną magnetron. Radar mógł wykrywać cele w odległości do 20 mil. Podczas śledzenia celu przy użyciu krótszego impulsu nadawczego zasięg był ograniczony do około 10 mil (≙ 16 km), a skanowanie stożkowe odbywało się z kątem azymutu 550 obrotów na minutę. Radar wyświetlał jedynie odległość i odchylenie kąta bocznego. Korekta kąta bocznego musiała być dokonywana zgodnie z kursem samolotu.

Radar został opracowany przez Radio Corporation America (RCA), a później produkowany przez Texas Instruments, a następnie przez General Electric.