AN/ASG-14
Krótki opis radaru, dane techniczno-taktyczne
Rysunek 1: AN/ASG-14

| Specyfikacja techniczna | |
|---|---|
| Pasmo częstotliwości: | 9 000 … 9 600 MHz
(pasma X) |
| Okres powtarzania impulsów: | |
| Częstotliwość powtarzania impulsów: | 1 kHz |
| Szerokość impulsu (τ): | 1 or 0,5 µs |
| Czas odbioru sygnału echa: | |
| Czas zwrotu: | |
| Moc impulsowa: | 140 kW |
| Moc średnia: | |
| Zasięg instrumentalny: | 20 mi (≙ 32 km) |
| Rozróżnialność w odległości: | |
| Dokładność / Błąd określania: | |
| Szerokość wiązki anteny: | 3,9° |
| Liczba ech odebranych - sondowań: | |
| Liczba obrotów anteny radaru: | |
| MTBCF: | |
| MTTR: | |
AN/ASG-14
AN/ASG-14 był bardzo prostym radarem kierowania ogniem przeznaczonym dla samolotów Lockheed F-104 „Starfighter”, produkowanych w latach 1956–1957, działającym w paśmie X (oznaczenie IEEE) lub paśmie I (oznaczenie NATO). Radar dostarczał dane dotyczące odległości do celownika optycznego dla działka M61 kalibru 20 mm i wspomagał namierzanie celów dla pocisków AIM-9 Sidewinder.
Był to prosty radar poszukiwawczy z spiralnym skanowaniem przestrzeni i ograniczoną zdolnością śledzenia. Nadajnik wykorzystywał strojoną magnetron. Radar mógł wykrywać cele w odległości do 20 mil. Podczas śledzenia celu przy użyciu krótszego impulsu nadawczego zasięg był ograniczony do około 10 mil (≙ 16 km), a skanowanie stożkowe odbywało się z kątem azymutu 550 obrotów na minutę. Radar wyświetlał jedynie odległość i odchylenie kąta bocznego. Korekta kąta bocznego musiała być dokonywana zgodnie z kursem samolotu.
Radar został opracowany przez Radio Corporation America (RCA), a później produkowany przez Texas Instruments, a następnie przez General Electric.