Guglielmo Marconi
Rysunek 1: Guglielmo Marconi
Guglielmo Marconi
Guglielmo Marconi (☆ 25 kwietnia 1874 roku w Bolonii, we Włoszech – † 20 lipca 1937 roku w Rzymie) był włoskim pionierem radiotechniki.
Marconi interesował się badaniami Maxwella i Hertza nad rozchodzeniem się fal elektromagnetycznych. W 1895 roku opracował uziemioną antenę nadawczą, za pomocą której można było wysyłać sygnały do punktu oddalonego o 2400 metrów. W swoich eksperymentach używał przewodu przymocowanego do drewnianego masztu namiotowego. Od włoskiej nazwy masztu namiotowego l’antenna centrale pochodzi słowo antena.[1]
W 1896 roku Marconi wyjechał do Anglii. Tam przekonał dyrektora generalnego administracji pocztowej, Williama Preece’a, do zalet swojego systemu telegrafii bezprzewodowej i opatentował tę metodę. W 1899 roku udało mu się nawiązać pierwsze połączenie bezprzewodowe przez kanał La Manche, a w 1901 roku zrealizować pierwszą transatlantycką transmisję radiową.
W 1909 roku Marconi otrzymał wraz z niemieckim fizykiem Karlem Ferdinandem Braunem Nagrodę Nobla w dziedzinie fizyki za pracę nad bezprzewodowym przesyłaniem wiadomości. W 1935 roku został mianowany profesorem katedry fal radiowych na Uniwersytecie Rzymskim.
Źródła i literatura:
- Na temat etymologii zobacz:
„Istnieją różnice w znaczeniu wyrazów w liczbie mnogiej i pojedynczej: Antenne, ż., maszt do żagla, reja; Antennen, czułki owadów.”
(Anke Heier: ’’Deutsche Fremdwortlexikografie zwischen 1800 und 2007. Zur metasprachlichen und lexikografischen Behandlung äußeren Lehnguts in Sprachkontaktwörterbüchern des Deutschen’’ Walter de Gruyter, 2012, ISBN 978-3-11-028267-2)