Guglielmo Marconi
Afbeelding 1: Guglielmo Marconi
Guglielmo Marconi
Guglielmo Marconi (☆ 25 april 1874 in Bologna, Italië – † 20 juli 1937 in Rome) was een Italiaanse pionier van de radiotechniek.
Marconi interesseerde zich voor het onderzoek van Maxwell en Hertz naar de voortplanting van elektromagnetische golven. In 1895 ontwikkelde hij een geaarde zendantenne, waarmee signalen naar een punt op 2400 meter afstand konden worden verzonden. Bij zijn experimenten gebruikte hij een draad die aan een houten tentstok was bevestigd. Het woord antenne is afgeleid van de Italiaanse benaming voor een tentstok, l’antenna centrale.[1]
In 1896 reisde Marconi naar Engeland. Daar overtuigde hij de directeur-generaal van de posterijen, William Preece, van de voordelen van zijn systeem voor draadloze telegrafie en liet hij de methode patenteren. In 1899 slaagde hij erin de eerste draadloze verbinding over het Kanaal tot stand te brengen en in 1901 de eerste trans-Atlantische radioverbinding.
In 1909 ontving Marconi samen met de Duitse natuurkundige Karl Ferdinand Braun de Nobelprijs voor Natuurkunde voor zijn werk aan de draadloze overdracht van berichten. In 1935 werd hij benoemd tot hoogleraar aan de leerstoel voor radiogolven van de Universiteit van Rome.
Bronnen en literatuur:
- Zie voor de etymologie:
„Er bestaan verschillen in de betekenis van woorden in het meervoud en het enkelvoud: Antenne, v., mast voor een zeil, ra; Antennen, de voelsprieten van insecten.”
(Anke Heier: ’’Deutsche Fremdwortlexikografie zwischen 1800 und 2007. Zur metasprachlichen und lexikografischen Behandlung äußeren Lehnguts in Sprachkontaktwörterbüchern des Deutschen’’ Walter de Gruyter, 2012, ISBN 978-3-11-028267-2)