Geschiedenis van de ontwikkeling van golfpijpen
1893 Sir Joseph John Thomson (* 18 december 1856, † 30 augustus 1940), een Brits natuurkundige en Nobelprijswinnaar, leidde voor het eerst de elektromagnetische modi af in een cilindrische metalen holte.
1894 Sir Oliver Joseph Lodge (* 12 juni 1851, † 22 augustus 1940) demonstreerde de overdracht van radiogolven met een golflengte van 3 inch door een korte koperen buis.
1897 De eerste wiskundige uitwerking van de processen is afkomstig van de Engelse natuurkundige Lord Rayleigh (* 12 november 1842, † 30 juni 1919), die voorstelde om bij de toen al bekende coaxkabels de binnenste geleider te verwijderen, zodat de elektromagnetische golf zich daarin zou kunnen voortplanten, geleid alleen door de buitenwand.
Het concept werd bijna 40 jaar lang nauwelijks opgemerkt, omdat men zich concentreerde op lagere frequenties.
1931 De Amerikaanse hoogfrequentietechnicus George Clark Southworth (* 24 augustus 1890, † 6 juli 1972) van de Bell Laboratories begon met het onderzoek naar golfpijpen ter verbetering van de communicatietechnologie. Hij observeerde golfverspreiding in met water gevulde koperen buizen en experimenteerde met ronde golfpijpen. Hij vermoedde dat er hiervoor een speciale vorm van elektromagnetische golven moest bestaan en noemde deze transversale elektromagnetische golf.
1936 Onafhankelijk van het werk van Southworth ontwikkelde de Amerikaanse elektrotechnisch ingenieur Wilmer Lanier Barrow van het Massachusetts Institute of Technology (MIT) een moderne rechthoekige golfpijp. (Twee jaar later vond hij hiervoor de hoornstraler uit.)
1936 De Amerikaanse wiskundige en elektrotechnisch ingenieur Sallie Pero Mead ontdekte in samenwerking met Sergei Alexander Schelkunoff en John Renshaw Carson de door Southworth gepropageerde transversale elektromagnetische golf en zij publiceerden dit in 1936 in het Bell System Technical Journal.
1938 De uitvinding van krachtige microgolfbronnen zoals de klystron en de magnetron maakte het eerste wijdverbreide gebruik van golfpijpen mogelijk. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werden ze een standaardonderdeel in militaire radarsystemen.
Tijdens de Tweede Wereldoorlog bestonden er nog geen normen voor de afmetingen van golfpijpen.
Ingenieurs en onderzoekers bouwden golfpijpen in de afmetingen die precies nodig waren voor hun apparatuur of experimenten.
Om de productie van radarcomponenten te versnellen en onderdelen van verschillende fabrikanten te kunnen combineren,
ontstond de behoefte aan een standaardisatie van de afmetingen van de golfpijpen.
1946 De Electronic Industries Alliance (EIA) in de VS introduceerde de WR-aanduidingen („WR” staat voor Waveguide Rectangular).
1946 De International Electrotechnical Commission (IEC) ontwikkelde parallel hieraan de norm IEC 60153. In Europa worden deze vaak aangeduid met R-nummers (bijv. R100 komt overeen met WR-90).
Bron:
- Karle S. Packard: “The Origin of Waveguides: A Case of Multiple Rediscovery”, IEEE Transactions on Microwave Theory and Techniques (Volume: 32, Issue: 9, September 1984)