Historia rozwoju falowodów mikrofalowych
1893 Sir Joseph John Thomson (* 18 grudnia 1856 r., † 30 sierpnia 1940 r.), brytyjski fizyk i laureat Nagrody Nobla, po raz pierwszy wyprowadził mody elektromagnetyczne w cylindrycznej metalowej wnęce.
1894 Sir Oliver Joseph Lodge (* 12 czerwca 1851 r., † 22 sierpnia 1940 r.) zademonstrował transmisję fal radiowych o długości fali 3 cali przez krótką rurkę miedzianą.
1897 Pierwsze matematyczne opracowanie tych zjawisk pochodzi od angielskiego fizyka Lorda Rayleigha (* 12 listopada 1842, † 30 czerwca 1919), który zaproponował, aby w znanych już wówczas kablach koncentrycznych usunąć przewodnik wewnętrzny, tak aby fala elektromagnetyczna, prowadzona wyłącznie przez ściankę zewnętrzną, mogła się w niej rozprzestrzeniać.
Przez prawie 40 lat koncepcja ta była praktycznie ignorowana, ponieważ skupiano się na niższych częstotliwościach.
1931 Amerykański inżynier ds. wysokich częstotliwości George Clark Southworth (* 24 sierpnia 1890, † 6 lipca 1972) z Bell Laboratories rozpoczął badania nad falowodami mikrofalowymi w celu udoskonalenia technologii komunikacyjnej. Zaobserwował on rozprzestrzenianie się fal w wypełnionych wodą rurach miedzianych i eksperymentował z okrągłymi falowodami mikrofalowymi. Przypuszczał, że musi istnieć specjalna forma fal elektromagnetycznych odpowiedzialna za to zjawisko i nazwał ją falą elektromagnetyczną poprzeczną.
1936 Niezależnie od prac Southwortha amerykański inżynier elektryk Wilmer Lanier Barrow z Massachusetts Institute of Technology (MIT) opracował nowoczesny prostokątny falowód mikrofalowy. (Dwa lata później wynalazł w tym celu antenę tubową.)
1936Amerykańska matematyk i inżynier elektryk Sallie Pero Mead we współpracy z Sergeiem Alexandrem Schelkunoffem i Johnem Renshawem Carsonem odkryła propagowaną przez Southwortha falę elektromagnetyczną poprzeczną i opublikowała to w 1936 roku w Bell System Technical Journal.
1938 Wynalezienie wydajnych źródeł mikrofalowych, takich jak klystron i magnetron, umożliwiło pierwsze powszechne zastosowanie falowodów mikrofalowych. Podczas II wojny światowej stały się one standardowym elementem wojskowych instalacji radarowych.
Podczas II wojny światowej nie istniały jeszcze normy dotyczące wymiarów falowodów mikrofalowych.
Inżynierowie i naukowcy budowali falowody mikrofalowe o wymiarach, które były akurat niezbędne dla ich urządzeń lub eksperymentów.
Aby przyspieszyć produkcję komponentów radarowych i połączyć podzespoły różnych producentów,
pojawiła się potrzeba standaryzacji wymiarów falowodów mikrofalowych.
1946 Amerykańska organizacja Electronic Industries Alliance (EIA) wprowadziła oznaczenia WR („WR” oznacza Waveguide Rectangular).
1946 Równolegle Międzynarodowa Komisja Elektrotechniczna (IEC) opracowała normę IEC 60153. W Europie są one często oznaczane numerami R (np. R100 odpowiada WR-90).
Źródło:
- Karle S. Packard: “The Origin of Waveguides: A Case of Multiple Rediscovery”, IEEE Transactions on Microwave Theory and Techniques (Volume: 32, Issue: 9, September 1984)