Dalga Rehberlerinin Gelişim Tarihi
1893 Sir Joseph John Thomson (* 18 Aralık 1856, † 30 Ağustos 1940), İngiliz fizikçi ve Nobel ödüllü bilim insanı, silindirik bir metal boşluk içindeki elektromanyetik modları ilk kez türetmiştir.
1894 Sir Oliver Joseph Lodge (* 12 Haziran 1851, † 22 Ağustos 1940), 3 inç dalga boyuna sahip radyo dalgalarının kısa bir bakır boru içinden iletilmesini gösterdi.
1897 Bu süreçlerin ilk matematiksel açıklaması, İngiliz fizikçi Lord Rayleigh'e (12 Kasım 1842 - 30 Haziran 1919) aittir. O, o dönemde zaten bilinen koaksiyel kablolarda iç iletkeni kaldırarak elektromanyetik dalganın sadece dış duvardan geçerek yayılmasını önerdi.
Bu konsept, düşük frekanslara odaklanıldığı için neredeyse 40 yıl boyunca pek dikkate alınmadı.
1931 Bell Laboratuvarları'ndan Amerikalı yüksek frekans mühendisi George Clark Southworth (* 24 Ağustos 1890, † 6 Temmuz 1972), iletişim teknolojisini geliştirmek amacıyla dalga rehberlerini incelemeye başladı. Su dolu bakır borularda dalga yayılımını gözlemledi ve yuvarlak dalga rehberleriyle deneyler yaptı. Bunun için özel bir elektromanyetik dalga türü olması gerektiğini düşündü ve buna enine elektromanyetik dalga adını verdi.
1936 Southworth’un çalışmalarından bağımsız olarak, Massachusetts Institute of Technology'den (MIT) Amerikalı elektrik mühendisi Wilmer Lanier Barrow modern bir dikdörtgen dalga rehberi geliştirdi. (İki yıl sonra bunun için boynuz anteni icat etti.)
1936 ABD'li matematikçi ve elektrik mühendisi Sallie Pero Mead, Sergei Alexander Schelkunoff ve John Renshaw Carson ile işbirliği içinde Southworth’un savunduğu enine elektromanyetik dalgayı keşfetti ve bunu 1936'da Bell System Technical Journal'da yayınladılar.
1938 Klystron ve magnetron gibi güçlü mikrodalga kaynaklarının icadı, dalga rehberlerinin ilk yaygın kullanımını mümkün kıldı. 2. Dünya Savaşı sırasında bunlar askeri radar sistemlerinde standart bileşen haline geldi.
2. Dünya Savaşı sırasında dalga rehberi boyutları için henüz bir standart yoktu.
Mühendisler ve araştırmacılar, cihazları veya deneyleri için gerekli olan boyutlarda dalga rehberleri inşa ettiler.
Radar bileşenlerinin üretimini hızlandırmak ve farklı üreticilerin montajlarını birbirine bağlamak
için dalga rehberi boyutlarının standartlaştırılmasına ihtiyaç duyuldu.
1946 ABD'deki Electronic Industries Alliance (EIA), WR tanımlamalarını (WR, Waveguide Rectangular'ın kısaltmasıdır) uygulamaya koydu.
1946 Uluslararası Elektroteknik Komisyonu (IEC) da buna paralel olarak IEC 60153 standardını geliştirdi. Avrupa'da bunlar genellikle R numaralarıyla ifade edilir (ör. R100, WR-90'a karşılık gelir).
Kaynak:
- Karle S. Packard: “The Origin of Waveguides: A Case of Multiple Rediscovery”, IEEE Transactions on Microwave Theory and Techniques (Volume: 32, Issue: 9, September 1984)