Radar voor jachtvliegtuiggeleiding
Afbeelding 1: Tijdens de Koude Oorlog werd de P-37 „Bar Lock“ vaak gebruikt als radar voor jachtvliegtuiggeleiding.
Afbeelding 1: Tijdens de Koude Oorlog werd de P-37 „Bar Lock“ vaak gebruikt als radar voor jachtvliegtuiggeleiding.
Radar voor jachtvliegtuiggeleiding
Een radar voor jachtvliegtuiggeleiding is een militair radarsysteem dat in het verleden vaak werd gebruikt voor het leiden en coördineren van onderscheppingsjagers. Het systeem diende om vijandelijke vliegtuigen op te sporen, hun positie, hoogte en snelheid te bepalen en deze informatie door te geven aan onderscheppingsjagers, zodat deze gericht naar het doel konden worden geleid. De radar vervulde daarbij de rol van een „grondleidingspost“, die de piloot nauwkeurige stuurinstructies gaf totdat deze het doel zelf kon detecteren en bestrijden.
Een van de eerste radars voor jachtvliegtuiggeleiding was de FuMG 404 „Jagdschloß“ tijdens de Tweede Wereldoorlog. Deze kon jachteskaders gericht naar formaties van geallieerde bommenwerpers leiden. Aan de andere zijde vervulde het systeem Chain Home Low een vergelijkbare taak om het Britse grondgebied te beschermen tegen aanvallen met V1- en V2-wapens. In de moderne oorlogsvoering is een dergelijke specialisatie van radarsystemen niet meer noodzakelijk. Er bestaat een vrijwel volledig dekkend luchtbewakingssysteem en een radarleidingsdienst bewaakt het luchtruim en coördineert de verdediging tegen luchtaanvallen, afhankelijk van de situatie met onderscheppingsjagers of andere wapensystemen.
Vereisten
In principe kon iedere surveillanceradar als radar voor jachtvliegtuiggeleiding worden gebruikt. De belangrijkste technische eis was dat de radar over een voldoende groot maximaal bereik beschikte, zodat er voldoende tijd beschikbaar was voor alarmering, het opstijgen van de onderscheppingsjagers en hun daaropvolgende geleiding naar het doel. Daarnaast moest de radar een goed scheidend vermogen hebben, zodat eigen jagers en vijandelijke vliegtuigen afzonderlijk konden worden weergegeven. Met de toenemende snelheid van jachtvliegtuigen moest ook een voldoende hoge gegevensverversingssnelheid beschikbaar zijn; dat wil zeggen dat de radar met een zo hoog mogelijke snelheid moest draaien. Hierbij stelde echter de tijdsbalans van de radar grenzen, zodat doorgaans slechts met ongeveer 6 omwentelingen per minuut kon worden gewerkt.
Tijdens de Koude Oorlog werd bijvoorbeeld de Russische surveillanceradar P-37 „Bar Lock“ gebruikt als radar voor jachtvliegtuiggeleiding. Deze had een relatief groot bereik tot 450 km bij een nauwkeurigheid van ongeveer 300 meter. Dankzij vijf zenders op verschillende frequenties, die elk onder een andere elevatiehoek werkten, kon ook een benaderende hoogtebepaling worden uitgevoerd.