P-37
Beschrijving van de radarset, tactisch-technische kenmerken
Figuur 1: P-37 in Elmenhorst, het was een van de laatste Russische radars die in 1997 in Duitsland in bedrijf waren.
| Specificaties | |
|---|---|
| Frequentie: | vijf frequenties in het bereik 2 695 … 3 115 MHz |
| Pulsherhalingstijd (PRT): | 2,6 en 1,3 ms |
| Pulsherhalingsfrequentie (PRF): | 375 und 750 Hz |
| Pulsduur (τ): | 1,2 µs |
| Ontvangsttijd: | |
| Dode tijd: | |
| Piekvermogen: | 5 · 700 kW |
| Gemiddeld vermogen: | 5 · 700 W |
| Instrumenteerbare reikwijdte: | 450 km |
| Afstandsresolutie: | 180 m |
| Nauwkeurigheidsgraad: | |
| Bundelbreedte: | 2° |
| hits per scan: | > 8 |
| Rotatiesnelheid: | 3 of 6 min⁻¹ |
| MTBCF: | |
| MTTR: | |
P-37
De P-37 „Metch“ (1RL139, Cyrillisch: 1РЛ139 «Меч» = „zwaard“, NAVO-aanduiding: „Bar Lock“) is een transporteerbare 2D radar voor luchttoezicht, geleiding van jagers en het toewijzen van doelen voor luchtverdedigingsraketsystemen. De radar kan worden gekoppeld aan de hoogtezoekradars PRW-11 en PRW-13 om de derde ruimtelijke coördinaat te meten. De radar kwam in 1961 in dienst.
Bovenaan de antenne op afbeelding 1, het baken, dit is de antenne van de secundaire radar Siemens 1990 in versie D1, een modificatie die pas na 1991 na de hereniging werd ingevoerd en het oude Russische identificatiesysteem verving (hier: NRZ-20).
Tijdens de zeer lange gebruiksperiode werden verschillende versies van de P-37 gebouwd. Deze varieerden van het begin met een extra aanhanger 8, die hoofdzakelijk het MTI-systeem op basis van een buis bevatte, tot het modernste station, de zogenaamde 90-versie, waarvan het gehele ontvangsttraject was getransistoriseerd en voorzien van schakelingen (tot een gemiddelde integratiesnelheid).
Vanaf 1990 werden de P-37’s in Duitsland opgewaardeerd naar nieuwe veiligheidsnormen en uitgerust met de nieuwe IFF/SIF D1/D9. Vanaf 1998 werden de laatste P-37’s in Mecklenburg/West-Pommeren vervangen door de RRP-117.