www.radartutorial.eu www.radartutorial.eu Urządzenia radiolokacyjne

Radar naprowadzania myśliwców

Rysunek 1: Podczas zimnej wojny radar P-37 „Bar Lock“ był często używany jako radar naprowadzania myśliwców.

Rysunek 1: Podczas zimnej wojny P-37 „Bar Lock“ był często używany jako radar naprowadzania myśliwców.

Radar naprowadzania myśliwców

Radar naprowadzania myśliwców jest wojskowym systemem radiolokacyjnym, który w przeszłości był często wykorzystywany do kierowania i koordynowania działań myśliwców przechwytujących. Służył do wykrywania nieprzyjacielskich samolotów, określania ich położenia, wysokości i prędkości oraz przekazywania tych informacji myśliwcom przechwytującym, aby można je było precyzyjnie naprowadzić na cel. Radar pełnił przy tym rolę „naziemnego stanowiska kierowania“, które przekazywało pilotowi dokładne komendy sterujące do chwili, gdy był on w stanie samodzielnie wykryć i zaatakować cel.

Jednym z pierwszych radarów naprowadzania myśliwców był FuMG 404 „Jagdschloß“ używany podczas II wojny światowej, który umożliwiał celowe naprowadzanie eskadr myśliwskich na formacje alianckich bombowców. Po przeciwnej stronie podobne zadanie wykonywał system Chain Home Low, służący do ochrony terytorium Wielkiej Brytanii przed atakami z użyciem V1 i V2. We współczesnych działaniach wojennych taka specjalizacja radarów nie jest już konieczna. Istnieją ciągłe systemy rozpoznania radiolokacyjnego, a służba kierowania radiolokacyjnego przejmuje nadzór nad przestrzenią powietrzną oraz kierowanie obroną przed atakami z powietrza, zależnie od sytuacji z wykorzystaniem myśliwców przechwytujących lub innych systemów uzbrojenia.

Wymagania

Zasadniczo każdy radar obserwacyjny mógł być wykorzystywany jako radar naprowadzania myśliwców. Głównym wymaganiem technicznym było posiadanie odpowiednio dużego maksymalnego zasięgu, aby zapewnić wystarczająco dużo czasu na ogłoszenie alarmu, start myśliwców przechwytujących oraz ich późniejsze naprowadzenie na cel. Radar powinien również mieć dobrą zdolność rozdzielczą, aby umożliwić oddzielne zobrazowanie własnych myśliwców i samolotów nieprzyjaciela. Wraz ze wzrostem prędkości samolotów myśliwskich konieczne stało się również zapewnienie odpowiednio dużej częstotliwości odświeżania danych, co oznaczało, że radar powinien obracać się z możliwie dużą prędkością. Ograniczenia nakładał jednak bilans czasowy radaru, dlatego zwykle możliwa była praca jedynie z prędkością około 6 obrotów na minutę.

Podczas zimnej wojny na przykład rosyjski radar obserwacyjny P-37 „Bar Lock“ był wykorzystywany jako radar naprowadzania myśliwców. Miał stosunkowo duży zasięg do 450 km przy dokładności około 300 metrów. Dzięki pięciu nadajnikom pracującym na różnych częstotliwościach, z których każdy obejmował inny kąt elewacji, możliwe było również przybliżone określenie wysokości celu.