www.radartutorial.eu www.radartutorial.eu Radar Grondbeginselen

Meting van temporele zijlobben

Afbeelding 1: Signaal- en spectrumanalysator R&S®FSW
(Met vriendelijke toestemming van Rohde & Schwarz)

Afbeelding 1: Signaal- en spectrumanalysator R&S FSW
(Met vriendelijke toestemming van Rohde & Schwarz)

Meting van temporele zijlobben

Wanneer voor een radar een groot bereik vereist is, maar een halfgeleiderzender wordt gebruikt, wordt vaak intrapulsmodulatie toegepast. Deze methode combineert de voordelen van een goede afstandsresolutie met een hoge energie-inhoud van de zendpuls bij een tegelijkertijd relatief laag piekvermogen. Een passend aangepast filter in het ontvangstkanaal van de radar comprimeert het radarechosignaal in de tijd en verhoogt de amplitude van de gecomprimeerde puls ongeveer met de pulscompressieverhouding. Pulscompressie is een vorm van autocorrelatiefunctie en genereert naast de smalle hoofdpuls met een hoge piekwaarde in het tijddomein ook temporele zijlobben (time sidelobes) aan de uitgang van het pulscompressiefilter.

De prestaties van de pulscompressie worden zowel beïnvloed door het modulatiepatroon (waveform) als door de kwaliteit van de schakeling en, bij digitale pulscompressie, ook door de kwaliteit van de software. Daarom is een controleerbare, reproduceerbare en tijdbesparende testomgeving essentieel om optimale radarprestaties te bereiken. Dergelijke metingen zijn echter niet meer zinvol bij radarsystemen die al operationeel worden gebruikt. Ze stellen ontwikkelaars van radarsystemen en radaringenieurs echter in staat hun modulatiepatronen, specifieke schakelingcomponenten en het volledige systeem efficiënt te optimaliseren, te verifiëren en te testen, om de prestaties van de radar te verbeteren.

Voor deze metingen kan de signaal- en spectrumanalysator R&S®FSW (afbeelding 1) worden gebruikt. Hiermee kunnen temporele zijlobben worden gemeten en geanalyseerd om gecomprimeerde radarsignalen, radarhardwarecomponenten en radarsystemen te optimaliseren. Bovendien kunnen signaalverstoringen, zoals opzettelijke vervormingen van het echosignaal, eenvoudig worden geverifieerd. Voor de meetopstelling wordt de radarzender via geschikte verzwakkers aangesloten op de HF-ingang van de R&S®FSW (maximaal vermogen: 30 dBm). Een ideaal modulatiepatroon in digitaal I/Q-formaat wordt in de analysator geladen, die als pulscompressiefilter werkt. Deze ideale signaalvorm kan synthetisch worden gegenereerd of vooraf met de R&S®FSW worden opgenomen en als referentie op een USB-stick beschikbaar worden gesteld.

De werkelijk gemeten vorm van de zendpuls wordt kruisgecorreleerd met de als referentie opgeslagen ideale I&Q-waveform. Bij een ideaal gemeten puls zouden beide curvevormen identiek zijn en dezelfde smalle hoofdcurve vertonen. In de praktijk wijken de curvevormen echter van elkaar af, bijvoorbeeld door onnauwkeurigheden in de modulatie, faseruis en reflecties door misaanpassingen tussen de afzonderlijke verwerkingsstappen. Hoe sterker de curvevormen van elkaar verschillen, des te minder effectief is de compressieverhouding. Daardoor worden de zijlobben groter, wat de prestaties van het radarsysteem nadelig beïnvloedt. Ze kunnen kleinere doelen maskeren en valse alarmen veroorzaken.

Ontwikkelaars van radarsystemen kunnen hun radarontwerp verbeteren met geautomatiseerde en reproduceerbare metingen en de resultaten onmiddellijk controleren.