Type 57
Krótki opis radaru, dane techniczno-taktyczne
Rysunek 1: Type 57
| Specyfikacja techniczna | |
|---|---|
| Pasmo częstotliwości: | 3 GHz
(pasma S) |
| Okres powtarzania impulsów: | |
| Częstotliwość powtarzania impulsów: | 1 kHz |
| Szerokość impulsu (τ): | 2 µs |
| Czas odbioru sygnału echa: | |
| Czas zwrotu: | |
| Moc impulsowa: | 500 kW |
| Moc średnia: | |
| Zasięg instrumentalny: | 40 NM (≙ 74 km) |
| Rozróżnialność w odległości: | |
| Dokładność / Błąd określania: | |
| Szerokość wiązki anteny: | 1° |
| Liczba ech odebranych - sondowań: | |
| Liczba obrotów anteny radaru: | |
| MTBCF: | |
| MTTR: | |
Type 57
Typ 57 (znany również jako Typ 14 Mark Ⅱ) był przenośnym radarem brzegowym, działającym w paśmie S (oznaczenie IEEE) lub paśmie E/F (oznaczenie NATO), wykorzystywanym w ramach brytyjskiego systemu obrony wybrzeża Chain Home Extra Low (CHEL) do wykrywania samolotów lecących na bardzo niskiej wysokości. Das Type 57(auch als Type 14 Mark Ⅱ bekannt) war ein im S-Band (IEEE-Bezeichnung) beziehungsweise im E/F-Band (NATO-Bezeichnung) arbeitendes transportables Küstenschutzradar der britischen Küstenverteidigung Chain Home Extra Low (CHEL) gegen sehr niedrig fliegende Flugzeuge.
Typ 57 był radarem przenośnym z poziomą anteną „serową”, zamontowaną na przyczepie, w której znajdowały się nadajnik, odbiornik oraz dwa stanowiska dla operatorów. Zasilanie zapewniały dwa zamontowane jeden nad drugim, połączone równolegle nadajniki tubowe. Nad anteną „serową” znajdowała się antena IFF Mark Ⅲ z reflektorem siatkowym, zasilana przez dipol. Antena była na stałe zamocowana na dachu kabiny. Całą kabinę można było ręcznie obracać w płaszczyźnie bocznej w zakresie 270°. Obrót był sterowany przez jednego z operatorów.