AN/APQ-10
Krótki opis radaru, dane techniczno-taktyczne
| Specyfikacja techniczna | |
|---|---|
| Pasmo częstotliwości: | 9 375 MHz
(pasma X) |
| Okres powtarzania impulsów: | |
| Częstotliwość powtarzania impulsów: | |
| Szerokość impulsu (τ): | |
| Czas odbioru sygnału echa: | |
| Czas zwrotu: | |
| Moc impulsowa: | 30 kW |
| Moc średnia: | |
| Zasięg instrumentalny: | 50 NM (≙ 92 km) |
| Rozróżnialność w odległości: | |
| Dokładność / Błąd określania: | |
| Szerokość wiązki anteny: | |
| Liczba ech odebranych - sondowań: | |
| Liczba obrotów anteny radaru: | |
| MTBCF: | |
| MTTR: | |
AN/APQ-10
AN/APQ-10 był radarem rozpoznawczym, nawigacyjnym i bombowym, opracowanym podczas II wojny światowej, działającym w paśmie X (oznaczenie IEEE) lub paśmie I (oznaczenie NATO), przeznaczonym dla samolotu Boeing B-29 „Superfortress”. Został opracowany przez Bell Labs, Massachusetts Institute of Technology Radiation Lab oraz Western Electric do 1944 roku i był poprzednikiem radaru AN/APQ-13.
Radar wykorzystywał antenę paraboliczną, umieszczoną w radomie na spodzie kadłuba samolotu B-29, pomiędzy podwoziem. Nadajnik wykorzystywał magnetron typu Western Electric 725A.