AI Mark IV
Krótki opis radaru, dane techniczno-taktyczne
Rysunek 1: Antena nadawcza AI Mark IV
UNITED KINGDOM
| Specyfikacja techniczna | |
|---|---|
| Pasmo częstotliwości: | 193 MHz
(pasma VHF) |
| Okres powtarzania impulsów: | |
| Częstotliwość powtarzania impulsów: | 750 Hz |
| Szerokość impulsu (τ): | 1,3 µs |
| Czas odbioru sygnału echa: | |
| Czas zwrotu: | |
| Moc impulsowa: | 10 kW |
| Moc średnia: | 10 W |
| Zasięg instrumentalny: | 3 NM (≙ 5,5 km) |
| Rozróżnialność w odległości: | |
| Dokładność / Błąd określania: | ± 10% |
| Szerokość wiązki anteny: | |
| Liczba ech odebranych - sondowań: | |
| Liczba obrotów anteny radaru: | |
| MTBCF: | |
| MTTR: | |
AI Mark IV
AI Mark IV był radarem działającym w paśmie VHF (oznaczenie IEEE) lub w paśmie A (oznaczenie NATO), skierowanym do przodu, służącym do wyszukiwania i zwalczania celów. Był to pierwszy na świecie radar przeznaczony do zastosowań powietrze-powietrze. Amerykańska kopia nosiła nazwę SCR-540 i została wyprodukowana przez Western Electric Inc.
Antena nadawcza była krótką anteną Yagi na dziobie, z dyrektorem, dipolem opadającym jako zasilaniem i metalową powłoką samolotu jako reflektorem. Łącznie były cztery anteny odbiorcze. Dwie anteny odbiorcze po lewej i prawej stronie kadłuba, składające się z dipola składanego z dyrektorem, były używane do pomiaru kąta bocznego. Dwie anteny odbiorcze powyżej i poniżej prawego skrzydła były ćwierćfalowymi dipolami z prętem odbijającym na skrzydłach. Wyświetlanie odbywało się na dwóch wskaźnikach typu „L”, każdy z 3-calową kineskopem, jeden do pomiaru kąta bocznego, drugi obrócony o 90° do pomiaru kąta wysokości.
Radar został opracowany około 1940 roku, mniej więcej w tym samym czasie co ASV Mk. Ⅰ, i był używany tylko przez krótki czas, aż do momentu, gdy gotowe do użycia stały się urządzenia radarowe o znacznie wyższych częstotliwościach, na przykład H2S.