AI Mark IV
Beschrijving van de radarset, tactisch-technische kenmerken
Figuur 1: Zendantenne van de AI Mark IV
UNITED KINGDOM
| Specificaties | |
|---|---|
| Frequentie: | 193 MHz
(VHF-Band) |
| Pulsherhalingstijd (PRT): | |
| Pulsherhalingsfrequentie (PRF): | 750 Hz |
| Pulsduur (τ): | 1,3 µs |
| Ontvangsttijd: | |
| Dode tijd: | |
| Piekvermogen: | 10 kW |
| Gemiddeld vermogen: | 10 W |
| Instrumenteerbare reikwijdte: | 3 NM (≙ 5,5 km) |
| Afstandsresolutie: | |
| Nauwkeurigheidsgraad: | ± 10% |
| Bundelbreedte: | |
| hits per scan: | |
| Rotatiesnelheid: | |
| MTBCF: | |
| MTTR: | |
AI Mark IV
De AI Mark IV was een neusradar voor het zoeken en bestrijden van doelen die werkte in de VHF-band (IEEE-aanduiding) of in de A-band (NAVO-aanduiding). Het was 's werelds eerste radar voor lucht-luchttoepassingen. De Amerikaanse kopie heette SCR-540 en werd geproduceerd door Western Electric Inc.
De zendantenne was een korte Yagi-antenne aan de boeg, met een director, een dipool als voeding en de metalen vliegtuigromp als reflector. Er waren in totaal vier ontvangstantennes. Twee ontvangstantennes links en rechts op de romp, bestaande uit een vouwdipool met director, werden gebruikt voor zijdelingse hoekpeiling. Twee ontvangstantennes boven en onder de rechtervleugel waren kwart-lambda-dipolen met een reflectorstaaf op de vleugels. De weergave vond plaats op twee L-scopes met elk een 3-inch beeldbuis, één voor zijdelingse hoekpeiling, één 90° gedraaid voor hoogtepeiling.
De radar werd rond 1940 ongeveer tegelijkertijd met de ASV Mk. Ⅰ ontwikkeld en was slechts korte tijd in gebruik, totdat radars met veel hogere frequenties, bijvoorbeeld de H2S, operationeel waren.