www.radartutorial.eu www.radartutorial.eu Urządzenia radiolokacyjne

AN/APG-3

Krótki opis radaru, dane techniczno-taktyczne

Rysunek 1: Rysunek radaru AGL (Airborne Gun Layer) zainstalowanego w wieżyczce działka ogonowego dużego bombowca

Rysunek 1: Rysunek radaru AGL (Airborne Gun Layer) zainstalowanego w wieżyczce działka ogonowego dużego bombowca

Specyfikacja techniczna
Pasmo częstotliwości: pasma X
Okres powtarzania impulsów:  
Częstotliwość powtarzania impulsów:  
Szerokość impulsu (τ): 0,5 µs
Czas odbioru sygnału echa:  
Czas zwrotu:  
Moc impulsowa:  
Moc średnia:  
Zasięg instrumentalny: 8 000 yards (≙ 7,3 km)
Rozróżnialność w odległości:  
Dokładność / Błąd określania: ± 11 m; ± 0,25°
Szerokość wiązki anteny:  
Liczba ech odebranych - sondowań:  
Liczba obrotów anteny radaru:  
MTBCF:  
MTTR:  

AN/APG-3

AN/APG-3 działał w paśmie X jako radar naprowadzający tylne działka Boeinga B-29 „Superfortress“ i Convair B-36B „Peacemaker“. Radar AN/APG-3 na ogonie mógł wyświetlać zasięg celu, kąt boczny, kąt elewacji i prędkość kątową względem bombowca na stanowisku celowniczym strzelca.

AN/APG-3 ważył mniej niż 300 funtów (≙ 136 kg) i miał symetryczną antenę paraboliczną o średnicy zaledwie 12 cali (≙ 30,5 cm).

Prace nad AN/APG-3 rozpoczęły się pod koniec 1943 roku, a system został przetestowany na ziemi latem 1944 roku. Opracowano wskaźnik, który łączył celownik optyczny i radarowy w podwójny celownik. Te zmodyfikowane urządzenia zostały później przemianowane na AN/APG-33.

Źródło: