AN/APG-3
Krótki opis radaru, dane techniczno-taktyczne
Rysunek 1: Rysunek radaru AGL (Airborne Gun Layer) zainstalowanego w wieżyczce działka ogonowego dużego bombowca
Rysunek 1: Rysunek radaru AGL (Airborne Gun Layer) zainstalowanego w wieżyczce działka ogonowego dużego bombowca
Hersteller:General Electric
| Specyfikacja techniczna | |
|---|---|
| Pasmo częstotliwości: | pasma X |
| Okres powtarzania impulsów: | |
| Częstotliwość powtarzania impulsów: | |
| Szerokość impulsu (τ): | 0,5 µs |
| Czas odbioru sygnału echa: | |
| Czas zwrotu: | |
| Moc impulsowa: | |
| Moc średnia: | |
| Zasięg instrumentalny: | 8 000 yards (≙ 7,3 km) |
| Rozróżnialność w odległości: | |
| Dokładność / Błąd określania: | ± 11 m; ± 0,25° |
| Szerokość wiązki anteny: | |
| Liczba ech odebranych - sondowań: | |
| Liczba obrotów anteny radaru: | |
| MTBCF: | |
| MTTR: | |
AN/APG-3
AN/APG-3 działał w paśmie X jako radar naprowadzający tylne działka Boeinga B-29 „Superfortress“ i Convair B-36B „Peacemaker“. Radar AN/APG-3 na ogonie mógł wyświetlać zasięg celu, kąt boczny, kąt elewacji i prędkość kątową względem bombowca na stanowisku celowniczym strzelca.
AN/APG-3 ważył mniej niż 300 funtów (≙ 136 kg) i miał symetryczną antenę paraboliczną o średnicy zaledwie 12 cali (≙ 30,5 cm).
Prace nad AN/APG-3 rozpoczęły się pod koniec 1943 roku, a system został przetestowany na ziemi latem 1944 roku. Opracowano wskaźnik, który łączył celownik optyczny i radarowy w podwójny celownik. Te zmodyfikowane urządzenia zostały później przemianowane na AN/APG-33.
Źródło:
- ‘Analysis of the automatic carrier controlled Approach System’, NRL-Report 3687, Washington D.C. May 25, 1950, p. 4