Współosiowy rezonator wnękowy
Rysunek 1: Przekrój współosiowego rezonatora wnękowego dla radaru VHF
Rysunek 1: Przekrój współosiowego rezonatora wnękowego dla radaru VHF
Rysunek 1: Przekrój współosiowego rezonatora wnękowego dla radaru VHF
Współosiowy rezonator wnękowy
Współosiowy rezonator wnękowy jest zamkniętym ze wszystkich stron obwodem linii współosiowej, który zachowuje się jak równoległy obwód rezonansowy.
W generatorze obwody rezonansowe służą do wytwarzania częstotliwości. Do tego celu można również stosować linie współosiowe o długości λ/2. Jeżeli średnica takiej linii współosiowej jest wystarczająco duża, aby można było w niej umieścić element aktywny, na przykład triodę dyskową lub diodę Gunna, a długości linii tworzą obwód rezonansowy, układ taki nazywa się współosiowym rezonatorem wnękowym. Częstotliwość rezonansową można zmieniać za pomocą przesuwnych tłoków zwierających.
Rysunek 2: Model przekroju triody dyskowej
anody
siatki
katody
Rysunek 2: Model przekroju triody dyskowej
Przy obliczaniu częstotliwości obwodu siatkowego należy również uwzględnić pasożytniczą pojemność Cgk między siatką a katodą, dlatego obwód musi wykazywać charakter indukcyjny. W celu uzyskania dodatniego sprzężenia zwrotnego między obwodem siatkowym a anodowym znajdują się szczeliny. Duże kondensatory wysokonapięciowe blokują napięcie anodowe i doprowadzają sygnał wysokiej częstotliwości do zewnętrznej ścianki rezonatora współosiowego, znajdującej się na potencjale masy. Energia nadajnika jest wyprowadzana z siatki i przez styk ślizgowy doprowadzana do kabla współosiowego. Współosiowe rezonatory wnękowe stosuje się w zakresie częstotliwości od 150 MHz do około 1 GHz. W starszych urządzeniach radarowych wykorzystywano je również jako samowzbudne nadajniki dużej mocy. Moc impulsowa (Pout), na przykład radaru P-12 , wynosiła zależnie od częstotliwości roboczej 160 … 250 kW (co odpowiada około 540 W mocy fali ciągłej).
Trioda dyskowa
Trioda dyskowa jest lampą elektronową (triodą), w której elektrody (katoda, siatka sterująca i anoda) nie są, jak zwykle, rozmieszczone cylindrycznie jedna wewnątrz drugiej, lecz mają kształt dysków i są ułożone jedna nad drugą w niewielkich odstępach. W triodzie ze względów konstrukcyjnych zawsze występują pojemności pasożytnicze między elektrodami, które utrudniają stosowanie lampy w wyższych zakresach częstotliwości. W triodzie dyskowej pojemności te można utrzymać na stosunkowo niskim poziomie. Taka konstrukcja ułatwia montaż w okrągłych rezonatorach wnękowych i współosiowych rezonatorach wnękowych.
Charakterystyczne dla triody dyskowej są często stożkowa konstrukcja oraz duże powierzchnie chłodzące na katodzie, a często również na anodzie. Bardzo masywne powierzchnie stykowe elektrod są wykonane z miedzi lub mosiądzu i w mniejszych lampach są zazwyczaj posrebrzane, a nawet pozłacane.
Napięcie żarzenia jest zazwyczaj stosowane w postaci tak zwanego żarzenia bezpośredniego, co oznacza, że jeden koniec włókna żarzenia jest połączony z katodą. Zwiększenie napięcia żarzenia pozwalało zwiększyć emisję elektronów i tym samym nieznacznie poprawić moc wyjściową. Napięcie żarzenia triod dyskowych dużej mocy musiało być jednak zwiększane stopniowo, aby osiągnąć wartość wyższą niż ta, którą włókno żarzenia wytrzymałoby przy swojej rezystancji w stanie zimnym.