Rezonatory wnękowe
Rysunek 1: Rezonator wnękowy można sobie wyobrazić jako układ wielu zwartych linii rezonansowych.
Rezonatory wnękowe
Rezonatory wnękowe zastępują tradycyjne obwody rezonansowe przy wysokich częstotliwościach. W tym zakresie częstotliwości zapewniają odpowiednią dobroć, umożliwiając realizację filtrów wąskopasmowych (bardzo mała pojemność i bardzo mała indukcyjność). Osiągalna dobroć rezonatorów wnękowych wynosi około 30 000.
Rezonator wnękowy można sobie wyobrazić jako kołowy układ odcinków linii λ /4 zwartych z jednej strony (równoległe obwody rezonansowe). Teoretyczne połączenie dużej liczby odcinków linii λ /4 prowadzi do powstania końcowej postaci rezonatora wnękowego: cylindra o średnicy λ /2.
Rezonatory wnękowe są stosowane jako pojedyncze obwody rezonansowe, ale są także stałymi elementami lamp mikrofalowych z czasem przelotu (klistron, lampa o fali bieżącej).
z pętlą sprzęgającą
wnękowy
przez otwory
Rysunek 2: Rezonator wnękowy klistronu refleksowego
z pętlą sprzęgającą
wnękowy
przez otwory
Rysunek 2: Rezonator wnękowy klistronu refleksowego
W technice radarowej stosuje się wiele różnych kształtów rezonatorów wnękowych: najczęściej cylindryczne, ale także prostokątne lub kuliste, a także kształt, którego przekrój poprzeczny przypomina psią kość. Rysunek 2 przedstawia jako przykład rezonator wnękowy klistronu refleksowego z rezonatorem wnękowym w kształcie pierścieniowego cylindra.
Za częstotliwość rezonansową odpowiadają głównie dwa czynniki. Pierwszym i najważniejszym są wymiary geometryczne. Ogólnie obowiązuje zasada: im mniejszy rezonator wnękowy, tym wyższa częstotliwość. Drugim czynnikiem jest jego kształt. To on określa pojemność i indukcyjność rezonatora wnękowego. Dzięki dodatkowym pojemnościom lub indukcyjnościom (na przykład za pomocą śruby strojącej wchodzącej do wnęki rezonansowej) częstotliwość rezonansową można w pewnych granicach regulować.