Резонатор са коаксијалном шупљином
Слика 1: Пресек резонатора са коаксијалном шупљином за VHF радар
Слика 1: Пресек резонатора са коаксијалном шупљином за VHF радар
Слика 1: Пресек резонатора са коаксијалном шупљином за VHF радар
Резонатор са коаксијалном шупљином
Резонатор са коаксијалном шупљином је са свих страна затворено коаксијално коло, које се понаша као паралелно осцилаторно коло.
У генератору се осцилаторна кола користе за генерисање фреквенције. За ту сврху могу се користити и коаксијални водови дужине λ/2. Ако је пречник таквог коаксијалног вода довољно велики да се у њега може уградити активна компонента, на пример дисковна триода или Ганова диода и ако дужина вода формира осцилаторно коло, такав склоп се назива резонатор са коаксијалном шупљином. Резонантна фреквенција може се мењати помоћу клизних краткоспојника.
Слика 2: Модел пресека дисковне триоде
прикључак
решетке
прикључак
Слика 2: Модел пресека дисковне триоде
При прорачуну фреквенције кола решетке мора се узети у обзир и паразитна капацитивност Cgk између решетке и катоде, па коло стога мора имати индуктивно понашање. Ради остваривања позитивне повратне спреге, између кола решетке и анодног кола налазе се прорези. Велики високонапонски кондензатори блокирају анодни напон и доводе високофреквентни сигнал на спољашњи зид коаксијалног резонатора који је на потенцијалу масе. Енергија предајника издваја се на решетки и преко клизног контакта доводи до коаксијалног кабла. Резонатори са коаксијалном шупљином користе се у фреквенцијском опсегу од 150 MHz до приближно 1 GHz. У старијим радарским уређајима коришћени су и као самоосцилујући предајници велике снаге. Импулсна снага (Pout), на пример код радара P-12 , износила је, у зависности од радне фреквенције, 160 … 250 kW (што одговара снази непрекидног таласа од приближно 540 W).
Дисковна триода
Дисковна триода је електронска цев (триода) код које електроде (катода, управљачка решетка и анода) нису, као обично, цилиндрично постављене једна унутар друге, већ су распоређене у облику дискова, једна изнад друге, са малим међусобним растојањем. Код триоде се из конструктивних разлога увек јављају паразитне капацитивности између електрода, које отежавају примену цеви у вишим фреквенцијским опсезима. Код дисковне триоде ове капацитивности могу се одржати релативно малим. Овај конструктивни облик олакшава уградњу у округле шупљинске резонаторе и резонаторе са коаксијалном шупљином.
Карактеристични за дисковну триоду су често конусни облик и велике расхладне површине на катоди, а често и на аноди. Веома масивне контактне површине електрода израђене су од бакра или месинга и код мањих цеви су најчешће посребрене или чак позлаћене.
Напон грејања најчешће се примењује као такозвано директно грејање, што значи да је један крај грејног влакна повезан са катодом. Повећањем напона грејања могла се повећати емисија електрона и тако незнатно побољшати излазна снага. Међутим, напон грејања дисковних триода велике снаге морао се постепено повећавати, како би се омогућио виши напон грејања него што би грејно влакно могло да издржи при свом хладном отпору.
Галерија слика дисковних триода и резонатора са коаксијалном шупљином
Аутор: Кристијан Волф,
Превод на српски:
Још нико