Wzmacniacz elektromechaniczny
Rysunek 1: Rosyjski wzmacniacz EMV „ЭМУ-50” obracający się z prędkością 3000 obr./min i osiągający maksymalną moc wyjściową 4 kW
Rysunek 1: Rosyjski wzmacniacz EMV „ЭМУ-50” obracający się z prędkością 3000 obr./min i osiągający maksymalną moc wyjściową 4 kW
Wzmacniacz elektromechaniczny
Wzmacniacz elektromechaniczny (EMV) jest wzmacniaczem dużej mocy, zbudowanym z połączenia silnika trójfazowego i zmodyfikowanego generatora prądu przemiennego. Za pomocą wzmacniacza elektromechanicznego można było zdalnie sterować dużymi obciążeniami elektrycznymi. Moc wyjściowa wzmacniacza elektromechanicznego może osiągać kilkadziesiąt kilowatów przy wzmocnieniu mocy rzędu od 104 do 105. [1]
Wzmacniacz elektromechaniczny został opracowany przez inżyniera elektryka Ernsta Alexandersona[2] podczas II wojny światowej pod nazwą Amplidyne (znak towarowy firmy General Electric).
Wzmacniacz elektromechaniczny pracuje jako regulowany przetwornik. Silnik napędowy dużej mocy, wykonany jako trójfazowa maszyna synchroniczna, jest sztywno sprzężony ze zmodyfikowanym generatorem prądu przemiennego. Silnik obraca się ze stałą prędkością. Generator wyposażony jest w uzwojenie wzbudzenia sterowane napięciem stałym. Jeżeli napięcie wzbudzenia pola magnetycznego generatora jest równe zeru, generator nie wytwarza napięcia wyjściowego, mimo że silnik obraca się z pełną prędkością. Już przy kilku watach mocy dostarczanej do uzwojenia wzbudzenia generator wytwarza napięcie wyjściowe zdolne do zasilania dużych obciążeń prądowych. Obciążeniem jest zazwyczaj silnik elektryczny dużej mocy.
Wzmacniacze elektromechaniczne były stosowane podczas II wojny światowej do sterowania działami artyleryjskimi; po wojnie wykorzystywano je również w układach naprowadzania dużych anten radarowych. Taki wzmacniacz elektromechaniczny dla mniejszej anteny radaru wtórnego (na przykład NRS-12 dla P-12 ) ważył około 50 kg; natomiast dla układu naprowadzania wysokościomierza radiolokacyjnego PRW-13 zespół ten ważył kilka ton. Aby zapewnić wysokie prądy rozruchowe obciążenia (silnika napędzającego antenę radarową) oraz zapobiec przeregulowaniu, można również zastosować sprzężenie zwrotne z wykorzystaniem tachoprądnicy.
Wraz z pojawieniem się elementów półprzewodnikowych zdolnych do przełączania mocy rzędu wielu kilowatów, wzmacniacze elektromechaniczne całkowicie utraciły swoje znaczenie. Dodatkowo synchronizacja anten wielu radarów nie jest już konieczna, ponieważ ich pierwotne informacje radarowe są korelowane w komputerze. Na ekranach wyświetlane są coraz częściej jedynie informacje wtórne, takie jak plamy radarowe (plots) i ślady (tracks), które nie są już prezentowane w czasie rzeczywistym.
Źródła:
- E. F. W. Alexanderson, M. A. Edwards, K. K. Bowman: Dynamoelectric Amplifier for Power Control. In: Transactions of the American Institute of Electrical Engineers. Band 59, Nr. 12, 1940, S. 937–939
- Patent Nr. US-2 236 984 vom 01.April 1941