Praca z różnorodnością anten
Praca z różnorodnością anten
Praca z różnorodnością anten jest specjalną metodą, w której dla jednego transpondera stosuje się dwie anteny umieszczone na górnej i dolnej części statku powietrznego, aby uniknąć przesłaniania sygnału przez kadłub (lub konstrukcję) samolotu. Technologia ta jest również znana, od nazwiska swojego twórcy, jako Hartlobe System.[1]
Gdyby obie anteny zostały po prostu połączone równolegle, mogłoby dojść do sytuacji, w której wskutek różnic czasu propagacji sygnały zostałyby odebrane w przeciwfazie i uległyby wygaszeniu na skutek interferencji destrukcyjnej, uniemożliwiając wysłanie odpowiedzi. W takim przypadku statek powietrzny mógłby zostać błędnie rozpoznany jako nieprzyjacielski i zaatakowany. Dlatego anteny mogą być przełączane do transpondera jedynie naprzemiennie. Zapewnia to odbiór dookólny, jednak prawdopodobieństwo wykrycia zmniejsza się o połowę.
Ten problem rozwiązuje transponder z różnorodnością anten. W takim rozwiązaniu każda z anten posiada niezależny przełącznik nadawanie/odbiór (duplekser) oraz własny odbiornik. Dopiero na poziomie sygnału wizyjnego komparator decyduje, która antena odebrała silniejszy sygnał. Oczywiście właśnie ta antena miała korzystniejsze warunki propagacji w kierunku urządzenia zapytującego i dlatego zostaje również wykorzystana do wysłania odpowiedzi.
Źródło:
- Gerald E. Hart, et al, “The Hartlobe Airborne Dual Antenna System for IFF, Part 1 - Mark X (SIF) System”, NRL Report 6401, Naval Research Lab., Washington, D. C., 18 Oct. 1966 (Unclassified).