Werking met antennediversiteit
Werking met antennediversiteit
Werking met antennediversiteit is een speciale techniek waarbij voor één transponder twee antennes worden gebruikt, gemonteerd aan de boven- en onderzijde van het vliegtuig, om afscherming door de vliegtuigromp (of vliegtuigconstructie) te voorkomen. Deze technologie staat, naar haar ontwikkelaar, ook bekend als het Hartlobe System.[1]
Wanneer beide antennes eenvoudig parallel zouden worden aangesloten, zou het kunnen gebeuren dat door verschillen in looptijd een ontvangst in tegenfase ontstaat en het signaal door destructieve interferentie wordt uitgedoofd, waardoor een antwoord van de transponder uitblijft. Het vliegtuig zou daardoor ten onrechte als vijandelijk kunnen worden herkend en aangevallen. Daarom mogen de antennes slechts afwisselend op de transponder worden aangesloten. Daarmee wordt weliswaar een omnidirectionele ontvangst gewaarborgd, maar de detectiekans daalt tot de helft.
Dit dilemma wordt opgelost door een transponder met antennediversiteit. Daarbij beschikken beide antennes over een onafhankelijke zend-/ontvangstschakelaar (duplexer) en een eigen ontvanger. Pas op het niveau van het videosignaal bepaalt een comparator welke antenne het sterkste signaal heeft ontvangen. Die antenne had kennelijk de gunstigste propagatieomstandigheden naar het ondervragingsstation en wordt daarom ook gebruikt voor het uitzenden van het antwoord.
Bron:
- Gerald E. Hart, et al, “The Hartlobe Airborne Dual Antenna System for IFF, Part 1 - Mark X (SIF) System”, NRL Report 6401, Naval Research Lab., Washington, D. C., 18 Oct. 1966 (Unclassified).