Interferencja
Rysunek 1: Superpozycja dwóch fal o tej samej częstotliwości ze zmiennym stosunkiem fazowym względem siebie
Rysunek 1: Superpozycja dwóch fal o tej samej częstotliwości ze zmiennym stosunkiem fazowym względem siebie
Interferencja
Zjawisko interferencji występuje, gdy dwie (lub więcej) fale przechodzą jednocześnie przez ten sam obszar przestrzeni. Interferencja jest wynikiem oddziaływania tych fal, w wyniku którego fala wynikowa może zostać osłabiona (aż do zera) lub wzmocniona, w zależności od relacji fazowych między falami w punkcie obserwacji.
Kiedy fale o tej samej częstotliwości, pochodzące z różnych źródeł, są zsynchronizowane w fazie (tj. gdy różnica faz między nimi jest równa lub bliska 0°), ich energie sumują się, a fala wynikowa ma większą amplitudę. Jeśli natomiast różnica faz między falami będzie równa lub bliska 180° (tj. fale sumują się w przeciwfazie), to energie tych fal będą się wzajemnie kompensować. Przy stosunkach faz między falami interferującymi od 0° do 180° będą występowały stany pośrednie od całkowitego zsumowania do całkowitego wygaszenia.
Ten sam efekt występuje, gdy ten sam sygnał dociera do punktu odbioru dwiema różnymi drogami, na przykład gdy do anteny radaru dociera fala odbita od celu po linii prostej oraz fala odbita od celu, a następnie odbita od ziemi. Obie fale rozprzestrzeniają się z tą samą prędkością, ale fala odbita od ziemi pokonuje większą odległość. Stosunki fazowe w punkcie odbioru zależą od kilku różnych czynników, dlatego obraz interferencji nie będzie stały. Odbierany sygnał będzie się zmieniać i zniekształcać. Jednym z rezultatów jest znany w radiotechnice efekt zwany zanikiem (ang. fading).
Jednak zjawisko interferencji może być również wykorzystane do poprawy parametrów technicznych urządzeń radarowych. Tak więc, dobierając wysokość anteny radaru nad ziemią, można uzyskać wzmocnienie sygnałów odbijanych od nisko lecących celów. Oczywiste jest, że diagram kierunkowości takiej anteny w płaszczyźnie pionowej musi mieć wystarczającą szerokość, aby oświetlać powierzchnię ziemi w okolicy radaru. Warunek ten jest prawie zawsze spełniony w przypadku radarów metrowych (VHF) i decymetrowych (UHF). Przy tym dla niektórych kątów położenia celu fala wynikowa będzie wzmacniana, a dla niektórych – osłabiana, tzn. diagram kierunkowości takiej anteny będzie miał charakter płatkowy w płaszczyźnie pionowej. Aby temu zapobiec, antenę buduje się w dwóch rzędach (piętrach). Diagramy kierunkowości obu rzędów będą miały spadki w płaszczyźnie pionowej, ale różnica wysokości między antenami jest dobierana w taki sposób, aby maksima jednej z nich znajdowały się na spadkach drugiej.
Ponadto, jeśli system pomiarowy radaru jest wystarczająco czuły, aby zmierzyć różnicę w czasie przybycia impulsu fali bezpośredniej i odbitej od ziemi, to teoretycznie można oszacować wysokość celu (patrz Metoda wielowiązkowa określania wysokości).