Identyfikacja lotu (FID)
Rysunek 1: Norweski wodnosamolot Junkers JU-52
Identyfikacja lotu (FID)
Identyfikacja lotu (Flight Identification, FID) oznacza identyfikator, pod którym lot figuruje w planie lotu i w systemach kontroli ruchu lotniczego. Umożliwia przyporządkowanie danych odbieranych przez radar lub transponder do określonego lotu. FID nie należy mylić z urzędowym znakiem rejestracyjnym statku powietrznego: ten sam samolot może podczas różnych lotów posługiwać się różnymi identyfikatorami lotu.
Każdy cywilny statek powietrzny wpisany do rejestru nosi urzędowy znak rejestracyjny, składający się ze znaku przynależności państwowej i znaku rejestracyjnego. W Niemczech rozpoczyna się on od D-, po którym następują cztery litery, na przykład D-ABCD. W Stanach Zjednoczonych znaki zaczynają się od N, a dalej zawierają cyfry i ewentualnie litery. W Polsce używa się przedrostka SP-. Oznaczenia te są trwale umieszczone na statku powietrznym i nie zależą od numeru danego lotu.
W polu 7 planu lotu ICAO wpisuje się Aircraft Identification, czyli identyfikator statku powietrznego. Może on zawierać maksymalnie siedem liter i/lub cyfr; łączniki i spacje nie są dozwolone. W lotach rejsowych zazwyczaj łączy się trzyliterowy kod ICAO linii lotniczej z numerem lotu, na przykład KLM511, BAW213 lub DLH651. Dwuliterowy kod IATA, taki jak LH dla Lufthansy, nie jest tym samym co trzyliterowy kod ICAO DLH.
Jeżeli lot nie ma takiego kodu linii lotniczej, można zamiast niego wpisać znak rejestracyjny statku powietrznego bez łącznika, na przykład DABCD lub 4XBCD. Znak wywoławczy używany w łączności radiowej jest powiązany z tym identyfikatorem, lecz nie musi być wymawiany litera po literze. Przykładowo DLH651 jest wywoływany jako Lufthansa 651, natomiast BAW213 jako Speedbird 213.
Transponder Mode S może elektronicznie przesyłać Aircraft Identification. Do tego celu służy między innymi rejestr BDS 2,0. Zawiera on osiem pozycji znakowych, podczas gdy pole 7 planu lotu ICAO dopuszcza tylko siedem znaków; niewykorzystane pozycje są wypełniane spacjami. Identyfikator ustawiony w transponderze musi być zgodny z identyfikatorem w planie lotu. Jeśli plan lotu nie został złożony, używa się zamiast niego znaku rejestracyjnego statku powietrznego. Dzięki temu kontrola ruchu lotniczego może przyporządkować odebrane dane Mode S do właściwego planu lotu.
Źródła:
- International Civil Aviation Organization (ICAO): Annex 7 – Aircraft Nationality and Registration Marks, rozdziały 3 i 4: znaki rejestracyjne i ich umieszczanie na statkach powietrznych.
- International Civil Aviation Organization (ICAO): Doc 4444 – Procedures for Air Navigation Services: Air Traffic Management (PANS-ATM), dodatek 2, pole 7: Aircraft Identification.
- International Civil Aviation Organization (ICAO): Annex 10 – Aeronautical Telecommunications, Volume IV: Surveillance Radar and Collision Avoidance Systems, punkt 3.1.2.9.1: Aircraft Identification Reporting.
- International Civil Aviation Organization (ICAO): Doc 8585 – Designators for Aircraft Operating Agencies, Aeronautical Authorities and Services, trzyliterowe kody ICAO i radiotelefoniczne znaki wywoławcze.