Interferentie
Figuur 1: Superpositie van twee golven met dezelfde frequentie en een variabele faseverhouding ten opzichte van elkaar
Figuur 1: Superpositie van twee golven met dezelfde frequentie en een variabele faseverhouding ten opzichte van elkaar
Interferentie
Interferentie treedt op wanneer twee (of meer) golven tegelijkertijd door hetzelfde gebied van de ruimte gaan. Interferentie is een interactie tussen deze golven, waardoor de resulterende golf kan worden verzwakt (tot nul) of versterkt, afhankelijk van de faseverhoudingen tussen de golven op het observatiepunt.
Wanneer golven met dezelfde frequentie, afkomstig van verschillende bronnen, in fase zijn (d.w.z. wanneer het faseverschil tussen hen gelijk is aan of dicht bij 0° ligt), worden hun energieën opgeteld en heeft de resulterende golf een grotere amplitude. Als het faseverschil tussen de golven gelijk is aan of dicht bij 180° (d.w.z. de golven worden in tegenfase opgeteld), zullen de energieën van deze golven elkaar wederzijds compenseren. Bij faseverhoudingen tussen interfererende golven van 0° tot 180° zullen er tussenliggende toestanden optreden, variërend van volledige optelling tot volledige uitdoving.
Hetzelfde effect treedt op wanneer hetzelfde signaal via twee verschillende wegen naar het ontvangstpunt komt, bijvoorbeeld wanneer een golf die rechtstreeks van het doel wordt weerkaatst en een golf die van het doel wordt weerkaatst en vervolgens van de grond wordt weerkaatst, naar de radarantenne komen. Beide golven verspreiden zich met dezelfde snelheid, maar de golf die door de grond wordt gereflecteerd, legt een grotere afstand af. De faserelaties op het ontvangstpunt zijn afhankelijk van verschillende factoren en daarom zal het interferentiepatroon niet constant zijn. Het ontvangen signaal zal fluctueren en vervormd worden. Een van de resultaten is een in de radiotechniek bekend effect dat fading of signaalverzwakking wordt genoemd.
Het fenomeen interferentie kan echter ook worden gebruikt om de technische kenmerken van radartechniek te verbeteren. Door de hoogte van de radarantenne boven de grond aan te passen, kunnen signalen die worden weerkaatst door laagvliegende doelen worden versterkt. Het is duidelijk dat het richtingsdiagram van een dergelijke antenne in het verticale vlak breed genoeg moet zijn om het aardoppervlak in de omgeving van de radar te bestralen. Deze voorwaarde wordt bijna altijd vervuld voor radars in het meter- (VHF) en decimeter- (UHF) bereik. Daarbij zal voor sommige hoeken van de doelplaats de resulterende golf worden versterkt en voor andere worden verzwakt, d.w.z. dat het richtingsdiagram van een dergelijke antenne in het verticale vlak een bloemvormig karakter zal hebben. Om dit te verhelpen, wordt de antenne in twee lagen (verdiepingen) gebouwd. De richtingsdiagrammen van beide lagen zullen dalen in het verticale vlak vertonen, maar het hoogteverschil tussen de antennes wordt zo gekozen dat de maxima van de ene antenne zich op de dalen van de andere bevinden..
Bovendien, als het meetsysteem van de radar gevoelig genoeg is om het verschil in tijd tussen de aankomst van de directe impuls en de door de grond gereflecteerde golven te meten, kan in theorie de hoogte van het doel worden geschat (zie Multibeam-methode voor het bepalen van de hoogte).