Systemy radarowe z zewnętrzną koherencją
taktujący
nator fazy
Rysunek 1: Schemat blokowy radaru wykrywającego cele ruchome za pomocą koherencji zewnętrznej
taktujący
nator fazy
Rysunek 1: Schemat blokowy radaru wykrywającego cele ruchome za pomocą koherencji zewnętrznej
Systemy radarowe z zewnętrzną koherencją
Zasada działania systemów radarowych z koherencją zewnętrzną jest podobna do zasady działania systemów z koherencją wewnętrzną (pseudokoherentnych lub w pełni koherentnych). Różnica polega na tym, że faza koherentnego sygnału odniesienia nie jest sterowana przez wewnętrzny oscylator koherentny, lecz przez sygnał zakłócający pochodzący od nieruchomego obiektu, albo sam sygnał zakłócający jest wykorzystywany jako sygnał odniesienia. Układ elektroniczny określa, czy różnica faz między echem celu a echem sąsiedniego nieruchomego obiektu pozostaje stała, czy zmienia się od impulsu do impulsu.
W zasadzie jest to prosty klasyczny radar z niekoherentnym nadajnikiem, wyposażonym zazwyczaj w magnetron. Podczas przetwarzania sygnał częstotliwości pośredniej (p.cz.) jest dzielony na dwa tory, z których jeden jest nieznacznie opóźniany za pomocą linii opóźniającej. Opóźniona część sygnału pełni przy tym funkcję sygnału odniesienia radaru w pełni koherentnego. Dyskryminator fazy mierzy różnicę faz między obydwoma sygnałami. Jeśli ta różnica faz pozostaje stała od impulsu do impulsu, na wyjściu dyskryminatora fazy powstaje jedynie składowa stała, która jest tłumiona podczas dalszego przetwarzania sygnału. Jeżeli jeden z dwóch celów porusza się względem drugiego, powstaje natomiast sygnał zmieniający się w czasie z odpowiednią częstotliwością dopplerowską. W najprostszym przypadku sygnał jest przedstawiany akustycznie za pomocą słuchawek.
Jeżeli w odpowiedniej odległości od ruchomego celu nie znajduje się żaden nieruchomy obiekt, w torze odniesienia między linią opóźniającą a dyskryminatorem fazy można zastosować wzmacniacz z silnym dodatnim sprzężeniem zwrotnym, pracujący tuż poniżej progu samowzbudzenia. Ostatni odebrany sygnał echa wzbudza w nim tłumione drgania, których faza jest określana przez fazę tego sygnału. Dzięki stopniowemu zanikaniu tych drgań przez krótki czas dostępny jest sygnał odniesienia fazowego. Układ działa zatem podobnie do generatora synchronizowanego sygnałem echa.
Koherencję zewnętrzną stosowano w różnych starszych systemach radarowych, między innymi w radarach rozpoznania pola walki. Przykładem jest przenośny radar AN/PPS-5A z nadajnikiem magnetronowym, który wykrywał cele ruchome na podstawie ich częstotliwości dopplerowskiej. Ocena sygnałów odbywała się akustycznie za pomocą słuchawek. Wykrywanie celów ruchomych z wykorzystaniem koherencji zewnętrznej zastosowano również w radarze JPPS-P10. Przykładem zastosowania pokładowego jest radziecki radar wczesnego ostrzegania Liana, zainstalowany w samolocie Tupolew Tu-126, opracowanym na bazie samolotu Tu-114. Jednak tłumienie ech od obiektów nieruchomych, oparte na tej zasadzie, okazało się w tym radarze niewystarczająco niezawodne.