www.radartutorial.eu www.radartutorial.eu Obróbka sygnału radiolokacyjnego

Śledzenie wielohipotezowe (MHT)

Niejednoznaczne przyporządkowanie obserwacji radarowych do śladów 121 i 131
Ślad 121
Ślad 131

Rysunek 1. Niejednoznaczna sytuacja przyporządkowania obserwacji radarowych do śladów

Niejednoznaczne przyporządkowanie obserwacji radarowych do śladów 121 i 131
Ślad 121
Ślad 131

Rysunek 1. Niejednoznaczna sytuacja przyporządkowania obserwacji radarowych do śladów

Niejednoznaczne przyporządkowanie obserwacji radarowych do śladów 121 i 131
Ślad 121
Ślad 131

Rysunek 1. Niejednoznaczna sytuacja przyporządkowania obserwacji radarowych do śladów

Śledzenie wielohipotezowe (MHT)

Algorytm śledzenia wielohipotezowego (Multiple Hypothesis Tracker, MHT) jest metodą automatycznego śledzenia celów radarowych, w której jednocześnie uwzględnia się kilka możliwych przyporządkowań nowych obserwacji radarowych do istniejących śladów. W przeciwieństwie do prostych metod asocjacji danych, w przypadku niejednoznacznych pomiarów system śledzenia radarowego nie musi natychmiast wybierać jednego przyporządkowania. Zamiast tego może utrzymywać kilka konkurencyjnych hipotez dotyczących dotychczasowego przebiegu ruchu celów i dalej je weryfikować na podstawie kolejnych pomiarów radarowych.

Taka niejednoznaczność występuje na przykład wtedy, gdy dwa cele zbliżają się do siebie, ich ślady się przecinają lub kilka obserwacji radarowych znajduje się w obszarach możliwego przyporządkowania. W takich sytuacjach początkowo może nie być jasne, która obserwacja należy do którego śladu. Natychmiastowe podjęcie błędnej decyzji może doprowadzić do zamiany tożsamości śladów lub do sytuacji, w której oszacowane przebiegi ruchu nie odpowiadają już rzeczywistym celom. MHT stara się unikać takich błędów, początkowo równolegle rozpatrując alternatywne przyporządkowania.

Tworzenie i ocena hipotez

Przy każdym nowym pomiarze radarowym analizowane są możliwe przyporządkowania wykrytych obserwacji do istniejących śladów. Hipoteza opisuje przy tym określoną kombinację tych przyporządkowań. Może również obejmować założenia, że cel nie został chwilowo wykryty, że dana obserwacja powstała wskutek fałszywego alarmu lub że konieczne jest zainicjowanie nowego śladu. Z tych różnych możliwości powstaje kilka alternatywnych hipotez, które algorytm MHT początkowo utrzymuje i przetwarza oddzielnie.

Hipotezy są oceniane na podstawie ich zgodności z pomiarami radarowymi oraz przewidywanymi stanami ruchu. Można przy tym uwzględniać między innymi różnice między położeniami zmierzonymi i przewidywanymi, niepewności estymacji stanu, a także prawdopodobieństwa wykrycia celu i wystąpienia fałszywych alarmów. Każdej hipotezie przypisywana jest w ten sposób ocena, która określa jej względną wiarygodność w porównaniu z konkurencyjnymi możliwościami.

Istotne jest to, że ostateczny wybór hipotezy nie musi nastąpić już po jednym obrocie anteny. Późniejsze pomiary mogą wykazać, że przyporządkowanie uznane początkowo za mniej prawdopodobne lepiej odpowiada rzeczywistemu przebiegowi ruchu. MHT wykorzystuje zatem sekwencję czasową kilku przeszukiwań przestrzeni przez radar, aby później podejmować bardziej wiarygodne decyzje dotyczące początkowo niejednoznacznych przyporządkowań.

Przykład niejednoznacznego przyporządkowania

Na rysunku 1 ślady 121 i 131 zbliżają się do siebie. Jeżeli nowe obserwacje radarowe znajdują się w obszarze, w którym możliwe jest ich przyporządkowanie do obu śladów, system śledzenia radarowego początkowo nie może jednoznacznie określić, który pomiar należy do którego celu. Jedna hipoteza przyporządkowuje nowe obserwacje zgodnie z dotychczasowym przebiegiem ruchu. Inna hipoteza zakłada natomiast zamianę przyporządkowań. MHT może początkowo utrzymywać obie możliwości i porównywać ich wiarygodność na podstawie kolejnych pomiarów.

Powstające w ten sposób rozgałęzienia reprezentują początkowo różne założenia dotyczące przyporządkowania pomiarów i ruchu celów. Nie oznaczają one koniecznie, że rzeczywiście istniejący cel podzielił się na kilka oddzielnych celów. Podobnie jednoczesne utrzymywanie kilku hipotez nie oznacza, że pojedynczą obserwację radarową można przyporządkować kilku niezależnym celom w ostatecznej konfiguracji śladów. Poszczególne hipotezy stanowią raczej konkurencyjne możliwe wyjaśnienia tej samej sytuacji pomiarowej.

Ograniczanie złożoności obliczeniowej

Istotną wadą śledzenia wielohipotezowego jest duże zapotrzebowanie na moc obliczeniową i pamięć. Ponieważ przy każdym nowym pomiarze radarowym mogą powstawać kolejne możliwości przyporządkowania, liczba możliwych hipotez bardzo szybko rośnie, jeżeli nie stosuje się dodatkowych mechanizmów ograniczających. Szczególnie przy dużej liczbie celów, licznych fałszywych alarmach lub częstych brakach pomiarów pełne obliczenie wszystkich możliwych hipotez może stać się praktycznie niewykonalne.

Dlatego systemy MHT wykorzystują metody ograniczania liczby utrzymywanych hipotez. W procedurze Pruning (przycinanie hipotez) odrzuca się na przykład hipotezy, których ocena jest znacznie gorsza od ocen najbardziej prawdopodobnych alternatyw. W procedurze Hypothesis Merging (łączenie hipotez) dostatecznie podobne hipotezy można połączyć, jeżeli spełnione są odpowiednie warunki. Dalsze ograniczenia można wprowadzić przez określenie maksymalnej liczby hipotez lub ograniczenie długości uwzględnianej historii pomiarów.

Środki te zmniejszają obciążenie obliczeniowe, wiążą się jednak z ryzykiem przedwczesnego odrzucenia hipotezy, która później mogłaby okazać się prawidłowa. Wybór metod ograniczających musi zatem stanowić kompromis między niezawodnością śledzenia celów a dostępnymi zasobami obliczeniowymi.

Wyprowadzanie informacji o śladach

Chociaż algorytm MHT wewnętrznie utrzymuje kilka alternatywnych hipotez przyporządkowania, system radarowy zwykle potrzebuje jednoznacznej konfiguracji śladów do dalszego przetwarzania i zobrazowania. W tym celu można wybrać hipotezę o najwyższej ocenie. W zależności od implementacji można również stosować inne metody podejmowania decyzji, na przykład wyznaczanie konfiguracji śladów na podstawie kilku ocenionych hipotez. Dlatego nie wszystkie alternatywy utrzymywane wewnętrznie muszą być przedstawiane na wskaźniku radarowym.

Śledzenie wielohipotezowe jest szczególnie przydatne w sytuacjach, w których przyporządkowanie poszczególnych pomiarów radarowych do istniejących śladów jest niepewne. Jego główna zaleta polega na tym, że niejednoznaczne decyzje nie muszą być podejmowane natychmiast i ostatecznie, lecz mogą zostać ulepszone dzięki analizie późniejszych pomiarów. Zwiększa to możliwość utrzymania niezawodnego automatycznego śledzenia celów nawet wtedy, gdy cele poruszają się blisko siebie lub ich tory ruchu się przecinają.