Przetwarzanie sygnału radarowego i danych radarowych
Rysunek 1: Planista na mapie sytuacji powietrznej © RIA Novosti. (Mikhail Fomichew)
Rysunek 1: Planista na mapie sytuacji powietrznej
© RIA Novosti. (Mikhail Fomichew)
Przetwarzanie sygnału radarowego i danych radarowych
Przetwarzanie sygnału radarowego i przetwarzanie danych radarowych to wszystkie środki, które obliczają analizowalny obraz lub wyświetlacz z odebranego sygnału echa. W większości przypadków przetwarzanie sygnału radarowego odnosi się do części, która nadal zajmuje się analogową, ale często już cyfrową wartością sygnału echa. Przetwarzanie danych radarowych to część, która dotyczy tylko informacji o celu. Pomiędzy nimi znajduje się proces pomiaru współrzędnych.
Analogowe przetwarzanie sygnału
W erze analogowego sprzętu radarowego przetwarzanie sygnału radarowego było nadal bardzo ograniczone i zwykle składało się tylko z systemu tłumienia zakłóceń. Przetwarzanie danych radarowych zasadniczo polegało wyłącznie na doświadczeniu operatorów, którzy musieli wizualnie rozpoznać sygnały celu od szumu i stałego celu oraz zakłócenia pogodowe od zamieszania plam na ekranie. Lokalizację radiową określała decyzja operatora o wysłaniu wiadomości za pomocą symbolu na ekranie. Dopiero wtedy mierzono współrzędne tego sygnału docelowego. Można to było zrobić wizualnie, szacując kąt boczny i odległość (we współrzędnych biegunowych) lub przypisując je do kwadratu (współrzędne kartezjańskie).
Do momentu pojawienia się wyświetlacza na urządzeniu wizualizacyjnym, które zwykle nadal było wyposażone w kineskop, zawsze była to kwestia przetwarzania sygnału radarowego. Dane radarowe były przesyłane akustycznie („głosowo”) do stanowiska dowodzenia i tam przekazywane na planszy lub karcie meldunku o sytuacji powietrznej.
Rysunek 2: Przyrząd celowniczy z półautomatycznym systemem sygnalizacji (tutaj: z PU12M), strzałka wskazuje na nadajnik pozycji „telekarandasz” do półautomatycznego przetwarzania celu.
Rysunek 2: Przyrząd celowniczy z półautomatycznym systemem sygnalizacji (tutaj: z PU12M), strzałka wskazuje na nadajnik pozycji „telekarandasz” do półautomatycznego przetwarzania celu.
Półautomatyczne przetwarzanie sygnału
W systemach półautomatycznych znak celu na ekranie mógł być również zakrywany za pomocą swobodnie poruszającej się kropki, która była obsługiwana przez radiooperatora za pomocą małego pióra (funkcja podobna do joysticka). Gdy znak docelowy został dokładnie zakryty, pomiar był inicjowany przez naciśnięcie przycisku. Precyzyjne potencjometry były następnie używane do ustawienia jednego napięcia jako tak zwanej „wartości pionowej” i drugiego napięcia jako „wartości poziomej”. Pozycja była następnie określana na podstawie tych dwóch napięć przez (zwykle nadal analogowy) komputer i przesyłana do zautomatyzowanego systemu naprowadzania.
Rysunek 3: Zautomatyzowany system naprowadzania „WP“
Cyfrowe przetwarzanie sygnału
Jednak wraz z wprowadzeniem cyfrowych systemów wyświetlania, technologia musi teraz przejąć to zadanie. Na szczęście postęp techniczny osiągnął już punkt, w którym cyfrowe procedury wspomagane komputerowo nie zmniejszają już wydajności sprzętu radarowego w obszarze przetwarzania sygnału.
W praktyce jednak funkcje logiczne przetwarzania sygnału radarowego mogą być łączone w kilku modułach w różnych jednostkach radarowych. Na przykład, procesor trafień może być połączony z procesorem sygnału, a różne sumatory działek mogą być połączone w jeden moduł.